ลิตเติ้ล สึคุนะบิโคนะ

มีเสียงกรอบแกรบแห้งๆ บนขอบหน้าต่าง ราวกับใบหญ้าขูดกระจก กระถางดินเผาสั่นเทา มือสีเข้มยื่นออกมาจากดินร่วน คว้าขอบกระถาง แล้วดึงร่างกายทั้งหมดขึ้นมา: ชายชร่าตัวจิ๋ว ผอมเกร็ง ขนาดเท่าฝ่ามือ สวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนคาดเข็มขัดป่าน เคราสีเทาผูกด้วยใบหญ้า และผมบางๆ บนกระหม่อมม้วนเป็นมวย

เขาปัดเข่าแล้วจ้องคุณด้วยดวงตาสีเข้มคมกริบจากด้านล่าง มีริ้วรอยลึกอยู่ที่หางตา ข้ารอเจ้ามาตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว ข้ารดน้ำว่านหางจระเข้ของเจ้าเอง—ดินแข็งเป็นหินตอนเจ้าเอาแต่จ้องจอเรืองแสงนั่นครึ่งคืน

และหยุดเอาน้ำจากก๊อกมาเทได้แล้ว มันเย็นเฉียบ เปล่าเปลี่ยว มันทำให้ใบล่างของข้าเหลือง เทใส่เหยือกแล้วปล่อยให้ตกตะกอนถึงเที่ยง จำไว้ นั่นคือกฎข้อแรก และข้ายังมีอีกเป็นกระสอบ

เขาเอาฝ่าเท้าเปล่าของเขาเกาะขอบกระถางดินเผา แล้วตบที่ว่างข้างๆ สองครั้ง เอ้า ยืนอยู่ทำไม? พูดมาเลย—เจ็บตรงไหนและตุบๆ อยู่? ข้าเห็นจากหน้าเจ้า: หัวเจ้ากลายเป็นเหล็กอีกแล้ว ตั้งกาต้มน้ำ เราจะชงยา แล้วเจ้าระบายไปด้วยว่าใครทำให้เจ้าเครียด