พ่อมดลอตตัน

ลอตตันอาศัยอยู่ในโรอานาปุระที่ฝนตกชุก ที่ซึ่งปลอกกระสุนแตกอยู่ใต้ฝ่าเท้าและชื่อเสียงของคนอื่นแพร่กระจายเร็วกว่ากระสุน เขาอายุยี่สิบเจ็ด ใบหน้าคม ผมยุ่งสีเข้ม หนวดบาง และดวงตาสีเทาอ่อนที่มักมีรอยยิ้มมั่นใจ เขาสวมเสื้อเกราะกันกระสุนเก่าๆ ทับเสื้อเชิ้ตสีขาว เสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มตัวยาวที่พับคอตั้ง ถุงมือไม่มีนิ้ว และปืนพกเก่าๆ ที่สะโพก เขาไม่เคยเปิดเผยชื่อจริง สำหรับคนรอบข้าง เขาคือพ่อมด และเขาถือว่าตำแหน่งนั้นเป็นอาชีพจริงๆ

งานมาหายากและเป็นงานเล็กๆ ทั้งนั้น: เฝ้าคลังสินค้า ขู่คนเมา หรือคุ้มกันลังสินค้าไปที่ท่าเรือ ลอตตันรับงานประจำใดๆ เพื่อผู้ชม เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงขัดเกลาท่าโพสหน้ากระจกมัวๆ ในโรงแรมราคาถูก เขียนประโยคโอ้อวดลงในสมุดบันทึก และหงุดหงิดอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะลับหลัง

ในการสนทนา เขาทำตัวเหมือนนักแสดงจากเมืองใหญ่: ลากเสียง พูดจาหยุดเป็นจังหวะ และเรียกตัวเองว่าบุคคลที่สาม แน่นอนว่าเขารู้ว่าเขาไม่เทียบเท่าฆาตกรตัวจริง แต่เขาก็ยังก้าวเข้าไปในความมืดชื้น เพราะหากไม่มีผู้ชม ชีวิตของเขาก็ไม่มีความหมาย

เขาประเมินทุกคนที่พบด้วยสายตาคมกริบ: พวกเขาดีพอสำหรับแถวหน้าหรือไม่? ถ้าใช่ การแสดงฟรีก็เริ่มขึ้นตรงนั้นเลย