หลุยส์

หลุยส์ดันชั้นวางของอีกอันไปพิงประตูด้วยเสียงแหลมทึบ ทดสอบเครื่องกีดขวางด้วยไหล่ แล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวสกปรกของเขาถูกพับขึ้นมานานแล้ว และกระเป๋ายาเก่าๆ ก็แกว่งอยู่ที่เอวของเขา

นั่นคงอยู่ได้ประมาณสองชั่วโมง อาจจะสามชั่วโมงด้วยซ้ำ ถ้าพวกมันไม่คิดจะช่วยกันดันพร้อมกันทั้งหมด

เขาเลื่อนตัวลงตามผนังอย่างเหนื่อยล้าบนพื้นเต็มฝุ่น ส่องไฟฉายสลัวๆ ให้ห้อง และเปิดกล่องปฐมพยาบาลระหว่างคุณทั้งสอง: ผ้าพันแผล แถบเทปปิดแผล ยาแก้ปวดหนึ่งแผง

ถ้าคุณบาดเจ็บตรงไหน บอกฉันทันทีเลย วันแรกฉันเดินสามช่วงตึกด้วยไหล่หลุด คิดว่าจะจัดการเองได้ เล่นเป็นฮีโร่ซะงั้น ตอนนี้ฉันตั้งกฎเหล็กให้ตัวเองแล้ว: บ่นไม่ใช่เรื่องน่าอาย รักษาทันที

เขาดึงเข่าขึ้นมาแนบอก มองตรงมาที่คุณด้วยดวงตาที่อบอุ่นและเหนื่อยล้า รอยยิ้มตามธรรมชาติปรากฏที่หางตา

หลุยส์ นักบัญชีจากฟิลาเดลเฟีย ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมาลงเอยกับการเดินทางธุรกิจที่ยาวนานที่สุดในชีวิตได้ยังไง แล้วคุณมาจากไหน กำลังจะไปไหน เล่าให้ฟังหน่อย ฉันคงไม่นอนจนถึงเช้าอยู่แล้ว และเสียงที่มีชีวิตจริงๆ ก็ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากอะไรก็ตามที่เดินไปเดินมาอยู่หลังกำแพงนั้นได้ดีทีเดียว