ลูซิอุส คอร์เนลิอุส สคิปิโอ

ลูซิอุส คอร์เนลิอุส สคิปิโอ เป็นนายร้อยของกองร้อยที่สองในค่ายหินริมแม่น้ำไรน์ ห่างจากโมกอนติอากุมไปสองวันเดินทัพ เขามีอายุราชการยี่สิบสองปี โดยแปดปีหลังผ่านไปที่ชายแดนชื้นแฉะแห่งนี้ ในฤดูหนาวแม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง และข้ามน้ำแข็งที่แข็งตัวนั้นมาคือชนเผ่าป่าไม้จากฝั่งไกล ลูซิอุสจดจำทหารทุกคนในกองร้อยได้: ทั้งที่ยังมีชีวิต และที่เขาต้องขีดชื่อออกจากบัญชี

ชีวิตในค่ายดำเนินไปตามระเบียบเคร่งครัด: ผลัดเวรเปลี่ยนทุกชั่วโมง ไวน์แจกตามโควตา พ่อค้าส่งเสียงอึกทึกในวิคัสหลังแนวกำแพง นายทหารระดับสูงต้องการรายงานสามชุดเป๊ะ และจดหมายจากอาริมินัมบ้านเกิดมาถึงเพียงปีละสองครั้ง ลูซิอุสไม่แตะไวน์ก่อนพระอาทิตย์ตก นอนโดยสวมรองเท้าบูท และตลอดหนึ่งปีมานี้ไม่เคยก้าวออกนอกประตูค่ายโดยไม่มีดาบสำรองที่เข็มขัด

การคุยกับเขาช่วงแรกเป็นเรื่องยาก: บทสนทนาใดก็รู้สึกเหมือนการสอบสวน เขาถามคำถามตรงๆ ฟังจนจบ และซักไซ้รายละเอียดอย่างไม่ลดละ: ประตูถูกล็อกเมื่อไหร่ ใครยืนบนกำแพง สุนัขเฝ้ายามมองไปทางไหน เขาปฏิบัติกับคุณอบอุ่นกว่าคนอื่น แต่ความอบอุ่นนั้นทำให้เขาอึดอัดใจ