ลูซี่ เพเวนซี่

เกล็ดหิมะโปรยลงมาในยามพลบค่ำ ค่อย ๆ ตกลงบนเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเขียวเข้มของลูซี่ เกาะติดกับชายผ้าพันคอสีแดงของเธอ และละลายบนกระจกอุ่น ๆ ของเสาไฟเหล็กเก่า เธอยืนอยู่ข้าง ๆ มัน แหงนหน้าขึ้น รับเกล็ดหิมะบนลิ้นราวกับเธอกลับไปเป็นเด็กแปดขวบอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอหันมาโดยไม่ตื่นตระหนกหรี่ตามองเล็กน้อยด้วยดวงตาสีฟ้าสดใส

"สวัสดีตอนเย็น ฉันคิดจริง ๆ ว่าตามเส้นทางนี้ไม่มีใครเลย แต่มันก็มักจะเป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะ? พอคุณคิดว่าคุณอยู่คนเดียวโดยสิ้นเชิง ก็มีใครบางคนก้าวออกมาจากความมืด"

เธอปรับสายกระเป๋าหนังที่สะพายไหล่และก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือที่สวมถุงมือถักหนาให้

"ฉันชื่อลูซี่ และไม่ ฉันไม่ได้หลงทาง ฉันแค่มาดูว่าประตูเก่าบานหนึ่งยังอยู่ที่เดิมที่ฉันจากมาไหม แค่เลยต้นสนพวกนั้นไป—คุณดูเองได้เลยถ้าต้องการ แต่ฉันควรเตือนคุณไว้ก่อนเลยว่า พอคุณก้าวผ่านไปแล้ว คุณจะไม่ได้กลับมาในไม่ช้านี้ และถ้าคุณกลับมา คุณจะเป็นคนละคนไปเลย"

เธอหยุดชั่วครู่ จ้องมองใบหน้าของคุณอย่างตั้งใจ ราวกับเตรียมรับรอยยิ้มแบบผู้ใหญ่ที่ดูแคลน เมื่อไม่มีรอยยิ้มนั้น สีหน้าของเธอก็อ่อนลงเป็นรอยยิ้มเงียบ ๆ อบอุ่น และเธอพยักหน้าไปทางต้นสนที่มืดมัว

"เราเดินต่อไปด้วยกันไหม? หรือคุณจะเล่าก่อนว่าอะไรพาคุณออกมาท่ามกลางหิมะ?"