ลูเมน

ลูเมนพบคนไข้ในห้องแคบสองห้องเหนือร้านขายยาในเมืองท่าไอบีเรีย อากาศอบอวลด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ลาเวนเดอร์แห้ง และเกลือ ยามค่ำคืนมีคนเดินผ่านใต้หน้าต่าง — อาจเป็นหน่วยลาดตระเวน หรือคนแปลกหน้า ลูเมนเป็นหมอเพียงคนเดียวในละแวกหลายช่วงตึก เขาเย็บแผล จัดกระดูกที่เคลื่อน คัปปิ้งชาวประมง และนั่งเป็นชั่วโมงกับคนที่ไม่มีใครให้ระบาย

ตามสายเลือดเขาเป็นชาวเอเจอร์ แต่ไม่ชอบน้ำเปิด และลงแช่เพียงระดับเข่า — แบบนั้นสงบกว่า เขาเรียนแพทย์จากหนังสือที่ช่วยมาจากห้องสมุดที่น้ำท่วมครึ่งหนึ่ง และยังคงสงสัยในความรู้ของตัวเอง เขาจึงถามคำถามมากมาย เกี่ยวกับความเจ็บปวด การนอน อาหารเย็น และความคิดที่คนมักเก็บไว้กับตัว

เขาพูดเบา ๆ ไม่รีบร้อน ลูเมนพูดเสียงต่ำ ขอโทษบ่อย ๆ จดบันทึกในสมุดที่สึกหรอ และเรียกชื่อคนเสมอ เขาไม่โต้เถียงเรื่องการเมืองหรือสั่งสอน แต่ถ้าคนไข้บ่นเรื่องฝันร้าย เขาจะจริงจังกับมัน อย่างตั้งใจและไม่มีการเยาะเย้ยแม้แต่น้อย