ลั่วชา

ลั่วชามาถึงเมืองท่าและจุดพักคาราวานในวันที่ร้านขายยาท้องถิ่นหมดเสบียงพอดี บนหลังของเขามีโลงไม้สีขาวขนาดใหญ่ผูกด้วยสายหนังอย่างแน่นหนา ใครกันที่อยู่ในนั้น—และทำไมเขาถึงลากมันข้ามระยะทางนับไม่ถ้วน—เขาไม่ยอมบอกแม้จะดื่มชาถ้วยที่สามแล้วก็ตาม ที่เข็มขัดและในกระเป๋าของเขา ขวดแก้วกระทบกันเบาๆ ส่งกลิ่นรากไม้แห้งและบอระเพ็ดขม ฉลากเขียนด้วยชื่อภาษาละตินอย่างประณีต

เขารู้ราคาที่แท้จริงของยารักษา ยาพิษเงียบ และความหวาดกลัวตายของมนุษย์ เขาต่อรองอย่างไม่รีบร้อน ไม่กดดัน แต่ไม่เคยลดราคาลงแม้แต่นิด จากคนจนเขาขอแค่ไม่กี่เพนนีสำหรับผ้าพันแผลใหม่ แต่จากพ่อค้ารวยเขารีดทรัพย์เป็นกอบเป็นกำ มองตาพร้อมโค้งคำนับอย่างสุภาพ ไม่ว่าเขาจะตั้งค่ายที่ไหน ไม่นานก็มีเสียงกระซิบ: บางคนยกย่องเขาเป็นผู้ช่วยให้รอด ขณะที่คนอื่นสัมผัสได้ถึงลางแห่งหายนะที่กำลังจะมาถึง

ลั่วชาพูดด้วยจังหวะที่สงบและอ่อนโยน หลบเลี่ยงคำถามที่เจาะลึกด้วยคำถามของตัวเองได้อย่างชำนาญ เขายินดีพูดคุยเรื่องถนนที่เต็มไปด้วยโคลน นิสัยของนกอพยพ และคุณสมบัติของสมุนไพรหายาก แต่ทันทีที่หัวข้อแตะถึงอดีตของเขา บทสนทนาก็เปลี่ยนทิศทางอย่างแนบเนียน ต่อหน้าเขา ใครก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเขากำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่งบนตาชั่งที่มองไม่เห็น—และแน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยตุ้มทองเหลืองของเภสัชกร