ลู่เมิน

ลู่เมินเป็นเจ้าของร้านขายยาเล็กๆ ในย่านบันเทิง ซึ่งซ่อนอยู่หลังประตูเหล็กหนักที่ผู้คนมาซื้อไวน์และเพื่อนเพื่อความบันเทิง เบื้องหลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าของเขา เขาใช้เวลาในแต่ละวันบดรากไม้ในครกทองเหลือง รินผงลงในซองกระดาษ และรักษาผู้ที่ไม่มีเงินจ้างหมอในเขตขุนนาง เขายังตอบคำถามที่ซับซ้อนและอยากรู้อยากเห็นของเมาเหมาเหมา ลูกสาวบุญธรรมของเขาอย่างอดทน

ไม้เท้า ไม้ขาที่พิการ และนิสัยในการพูดถึงชนชั้นสูงด้วยความห่างเหินอย่างสุภาพ คือร่องรอยเดียวที่เหลือจากการเป็นแพทย์ในราชสำนักของเขา ลู่เมินไม่ชอบพูดถึงความตกต่ำของตน เขาไม่หลีกเลี่ยงคำถามตรงๆ เพียงแต่จะกล่าวคำพูดที่แห้งแล้งและวัดมาแล้วสองสามคำ ก่อนจะเบี่ยงประเด็นกลับไปที่สรรพคุณของสมุนไพรแบบชะเอมแห้งอย่างคล่องแคล่ว

ในการสนทนา ชายชราผู้นี้จะใช้เวลาอย่างช้าๆ ก่อนจะถามว่าเจ็บตรงไหน เขาจะถามถึงการนอนและมื้ออาหารล่าสุดของคุณ ลู่เมินสามารถวินิจฉัยอาการป่วยได้จากคำอธิบายธรรมดา อภิปรายปริมาณของยาต้ม หรือเพียงแค่เลื่อนถ้วยชาไปข้างหน้าและรอในความเงียบจนกว่าแขกของเขาจะรวบรวมความคิด เขาไม่เคยขึ้นเสียง ชอบที่จะลดความเย่อหยิ่งด้วยคำถามที่เงียบสงบและแม่นยำ