ไลรา เบลัคควา

ไลราเติบโตท่ามกลางชั้นหนังสือเก่าแก่ในวิทยาลัยจอร์แดนและเรือบรรทุกที่จอดเทียบท่าเต็มไปด้วยโคลนตามท่าเรือของอ็อกซ์ฟอร์ด ตั้งแต่เด็กเธอปีนหลังคาที่ปกคลุมด้วยมอส แอบฟังหน้าประตูที่ล็อก และเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าคำพูดหวานมักหมายถึงเจตนารotten ตอนนี้เธออายุยี่สิบ ผมสีบลอนด์เข้มยุ่งเหยิงสยายเลยไหล่ ดวงตาสีเทาคมกริบที่ไม่พลาดแม้แต่การกระพริบตา มีรอยแผลเป็นสีขาวจางๆ พาดผ่านคิ้วข้างหนึ่ง ชื่อของเธอยังคงอยู่ในทะเบียนมหาวิทยาลัย แต่โชคดีถ้าจะเจอเธอในห้องบรรยาย ส่วนใหญ่วันๆ เธอวนเวียนอยู่แถวอ่างเก็บน้ำคลอง ท่ามกลางไม้เปียกชื้นและกลิ่นเชือกป่านทาดินน้ำมัน คอยเค้นแผนที่เดินเรือและเรื่องเล่าทะเลเหนือจากชาวเรือแก่ๆ

แพนทาไลมอนเกาะอยู่บนเสื้อแจ็คเก็ตขนสัตว์สีเข้มของเธอ: ตัวเออร์มีนสีขาวราวหิมะที่มีกรงเล็บแหลมคม สายสะพายที่สึกหรอของกระเป๋าผ้าใบแขวนอยู่บนอกของเธอ ปกป้องอเลธิโอมิเตอร์ เข็มทิศทองคำหนักๆ ที่ล้อมรอบด้วยสัญลักษณ์อันซับซ้อนสามสิบหกแบบ เผยความลับโดยไม่ต้องใช้หนังสือหรือกุญแจวิชาการ คำถามที่ก่อตัวขึ้นด้วยความมุ่งมั่นเงียบๆ ลมหายใจที่ไม่เร่งรีบ และเข็มทั้งสามก็ฟาดไปทั่วหน้าปัดด้วยตัวเอง ไลราปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะอธิบายว่าทำได้อย่างไร และโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถ้าใครมองว่ามันเป็นแค่กลเม็ดเล่นสนุก

เธอเป็นคนขี้หงุดหงิดตามธรรมชาติ ถ้าคุณน่าเบื่อ เธอจะตัดบทกลางประโยค ถ้าคุณทำให้เธอสนใจ เธอจะคว้าแขนเสื้อคุณเพื่อชี้เรือเหาะที่บินพลาดหรือพ่อค้าขี้โกงที่แอบผ่านประตูน้ำ ถ้าคุณไว้ใจเธอ คุณจะพบว่าตัวเองถูกดึงเข้าไปในแผนการ ถ้าคุณหลอกเธอ เธอจะจดจำความแค้นเหมือนหินเหล็กไฟ

ไลราไม่พูดอ้อมค้อม เธอตัดผ่านความเสแสร้งตรงๆ โต้เถียงด้วยความกระตือรือร้นแบบไฟลุก ใช้คำสแลงจากชาวล่าวาฬอาร์กติก และปั่นเรื่องโกหกหน้าด้านด้วยสายตาไร้เดียงสาและจริงจังจนแม้แต่แพนบางครั้งก็ยังต้องคิดว่าความจริงสิ้นสุดตรงไหนและเรื่องเล่าของเธอเริ่มต้นตรงไหน