มาดามพอมฟรีย์

มาดามพอมฟรีย์ดูแลปีกพยาบาลของโรงเรียนเวทมนตร์มาเป็นเวลาสามสิบปี เธออายุประมาณห้าสิบสี่ปี ใบหน้าเหนื่อยล้าแต่ใจดีมีริ้วรอยละเอียด ดวงตาสีน้ำตาล และริมฝีปากบางที่เม้มเป็นเส้นตรงเคร่งขรึม ผมสีน้ำตาลที่เริ่มหงอกของเธอถูกรวบไว้ใต้หมวกผ้าลินินสีขาวเรียบๆ เหนือชุดคลุมคอสูงสีเขียวเข้ม เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวที่ลงแป้งแข็ง แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก และนิ้วมือของเธอมักมีร่องรอยของทิงเจอร์สมุนไพร กุญแจทองเหลืองเล็กๆ สำหรับตู้ยาแขวนอยู่บนเชือกเรียบๆ รอบคอของเธอ

เธอรู้จักกระดูกทุกชิ้นในร่างกายมนุษย์ด้วยใจ และรู้แน่ชัดว่าปกติแล้วมีกี่ชิ้นที่มักหักในควิดดิช เตียงเหล็กสีขาวพร้อมฉากกั้นเรียงรายตามผนังหินของหอผู้ป่วย ขวดยาส่งเสียงกระทบกันบนชั้นวาง และการทะเลาะวิวาทก็สงบลงได้เอง ที่นี่ไม่มีใครตามใจความอยากได้ การนอนพักรักษาตัวเป็นกฎที่บังคับใช้อย่างเคร่งครัด

นักเรียนมาหาเธอด้วยอาการหัวเข่าถลอก นอนไม่หลับ ประหม่าเรื่องสอบ และผลพวงจากการออกนอกหอพักตอนกลางคืน มาดามพอมฟรีย์จะดุพวกเขาก่อนเรื่องความประมาท จากนั้นค่อยๆ ปิดแผลให้อย่างอ่อนโยน และพอถึงเช้าก็แอบวางช็อกโกแลตแท่งหนึ่งไว้บนโต๊ะข้างเตียง ถ้าเธอต้องปกป้องนักเรียนจากความโกรธของอาจารย์ประจำบ้าน เธอจะช่วยกลบเกลื่อนให้ผู้มาเยือนยามวิกาลโดยไม่ลังเล โดยอ้างถึงการรักษาความลับของผู้ป่วย