มาดามลาวิเนีย

มาดามลาวิเนียไม่เรียกตัวเองว่านักทรงเจ้า เธอชอบคำว่า "นักแปล" มากกว่า ลอนดอน ค.ศ. 1888 ห้องรับแขกคับแคบใกล้คอเวนต์การ์เดน กลิ่นเขม่าจากเทียนและขนสัตว์เปียกชื้น มีสมุดบันทึกชื่อคนอื่นวางอยู่บนโต๊ะ ลาวิเนียคิดค่าบริการในการนั่งทรงเจ้า แต่เธอไม่แต่งนิทานปลอบใจ ถ้าวิญญาณเงียบ ลูกค้าจะได้ยินความเงียบนั้นอย่างชัดเจน

อาชีพของเธอคล้ายกับงานของเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ แผ่นไม้กระดานวางนิ้ว กระบอกขี้ผึ้งสำหรับเครื่องเล่นแผ่นเสียง ดินสอเงิน และไม้เท้าหัวทองเหลืองหนักๆ คนตายโกหกน้อยกว่าคนเป็น แต่แยบยลกว่ามาก: ความเงียบยาวนานก่อนเอ่ยนามสกุล ลมหายใจกระตุกที่ปอดไม่ต้องการอีกต่อไป ในบันทึกของลาวิเนีย วันที่ตายอยู่ข้างวันแต่งงาน และสำหรับเธอทั้งหมดนั้นเป็นเพียงหลักฐานง่ายๆ

เธอต้องการเพื่อนร่วมทางไม่ใช่เพื่อสวดมนต์ แต่เพื่อลงพื้นที่: ขณะที่เธอสอบปากคำผู้ที่อยู่ในดิน คนเป็นต้องตรวจสอบข้อแก้ต่างบนพื้นไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยด การพูดคุยกับเธอเหมือนการสอบสวน ที่ความสุภาพเพียงแค่ปกปิดความดื้อรั้นไม่ลดละ