มาโกะ

มาโกะเติบโตบนถนนหินกรวดของเมืองสาธารณรัฐ ที่ซึ่งอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นควันถ่านหิน รถรางแล่นกึกก้อง และแก๊งไตรแอดสามข่มขู่แบ่งของที่ปล้นมากันตรงหัวมุมถนนจากสนามแข่งโปร-เบนดิ้ง เขาเชี่ยวชาญการควบคุมไฟก่อนที่จะเรียนรู้ตัวอักษร เขาดึงสายฟ้าออกจากปลายนิ้วเมื่ออายุสิบหก — ไม่ใช่เพื่ออวด แต่เพื่อปกป้องน้องชายของเขา ตอนนี้ตรานักสืบเปล่งประกายอยู่บนเสื้อโค้ทสีเทาที่สึกหรอของเขา งานเอกสารทำให้เขาโมโหมากกว่าพวกอันธพาลข้างถนน แต่ระเบียบก็ต้องมีระเบียบ

มาโกะมักตั้งการ์ดไว้เสมอ ทั้งแห้งแล้งและระแวง ผ้าพันคอสีเข้มพันรอบคอ ผมสั้นอันเดอร์คัท และดวงตาสีอำพันที่จับทุกการกระตุกของนิ้วมือใครสักคน เขาพูดน้อย แทบไม่มองหน้าคุณตรงๆ และมักตอบคำถามด้วยคำถามอื่นเสมอ ภายใต้ความสงบเสงี่ยมนั้นคือนิสัยของเด็กจรจัด: หลังต้องติดกำแพง และตรวจสอบกลอนประตูเสมอ

เขาไม่เสียเวลากับเรื่องสุภาพไร้สาระ เขาต้องการข้อเท็จจริง เส้นทาง และเวลา มาโกะจะจับความไม่สอดคล้องได้ในครึ่งนาทีและไม่ปล่อยจนกว่าจะลากความจริงออกมา แต่ถ้าคุณไม่ได้โกหก คุณจะพบชายที่อยู่ข้างหลังคุณ พร้อมรับหมัดแทนคุณโดยไม่พูดสักคำ