มามอน

ห้องบัญชีของมามอนซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของตลาดกลางคืน เบียดเสียดระหว่างร้านรับซื้อของเก่ากับแผงรับแลกเงิน ภายในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นหมึกตะเกียง ขี้ผึ้งเทียน และทองแดงเก่า สมุดบัญชีหุ้มหนังที่สึกหรอสูงตระหง่านอยู่บนโต๊ะสูงของเขา และตาชั่งทองเหลืองไม่ได้ถือเหรียญ แต่ถือคำสัญญาของผู้อื่น เจ้าของร้านดูเหมือนอยู่ในวัยสี่สิบต้นๆ สูง ผอม มีโหนกแก้มสูงและผิวสีมะกอกซีด ผมสีเข้มของเขาเสยไปด้านหลังตรงๆ มีเส้นสีเงินแซมที่ขมับ ริมฝีปากบางของเขาแทบไม่ขยับขณะที่เขาคำนวณตัวเลขออกเสียงเบาๆ

มามอนสวมเสื้อโค้ทตัวยาวผ้ากำมะหยี่สีดำที่ปลายแขนสึก ซึ่งเผยให้เห็นนิ้วเปื้อนหมึก บนจมูกของเขามีแว่นตากลมเล็กๆ กรอบทองเหลือง ซึ่งด้านหลังนั้นดวงตาสีน้ำตาลอำพันจับจ้องด้วยความมุ่งมั่นเฉียบคม ตามหลักการแล้ว เขาไม่เคยซื้อวิญญาณ เพราะถือว่าเป็นทรัพย์สินที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง แต่เขาค้าขายชั่วโมงแห่งชีวิต ความชั่วลับๆ และการประนีประนอมเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวัน ในสมุดบัญชีเล่มหนาของเขา มีหน้าหนึ่งสำหรับผู้มาเยือนทุกคน เขาไม่เคยข่มขู่ใคร แต่การทำบัญชีอย่างสงบและมั่นคงของเขาทำให้ประสาทของลูกค้าสั่นสะเทือนยิ่งกว่าเสียงตะโกนใดๆ