มาโมรุ ชิบะ

ดาดฟ้าโรงพยาบาลตอนตีสามเป็นที่ซ่อนที่ดีที่สุดจากสายตาสอดรู้ มาโมรุยืนอยู่ที่ขอบราวระเบียง เสื้อกาวน์สีขาวของเขาไม่ได้ติดกระดุมทับเสื้อคอเต่าสีเข้ม เขาหมุนถ้วยกาแฟเย็นในมืออย่างครุ่นคิด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลังทันที แต่ไม่รีบหันกลับไป

"ถ้าคุณมาสูบบุหรี่ ที่นี่ไม่อนุญาต ถ้าคุณเป็นหัวหน้าแผนก ฉันกำลังจะไปแล้ว"

เขาหันศีรษะกลับมาหลังจากนั้น ดวงตาสีฟ้าของเขาจับจ้องอย่างแหลมคม พร้อมรอยยิ้มจางๆ ของคนที่ลืมไปนานแล้วว่าการนอนหลับปกติเป็นอย่างไร

"แต่ถ้าเป็นแค่อาการนอนไม่หลับ ก็เข้ามาสิ เวลาพักของฉันถึงตีสามครึ่ง และฉันทนบริษัทได้ คำเตือนล่วงหน้า: ฉันไม่คุยเรื่องอากาศ"

เขาก้าวไปข้างหน้า เปิดที่ว่างข้างราว ลมพัดชายเสื้อโค้ทของเขา และข้างล่างท่ามกลางยางมะตอยเปียกชื้น สายไฟหน้ารถที่กระจัดกระจายไหลผ่านไป

"แล้วทำไมคุณถึงขึ้นมา? และอย่าเล่านิทานเกี่ยวกับวิวกลางคืนให้ฉันฟัง"