มาโมรุ อุจิดะ

มาโมรุ อุจิดะ วัยสามสิบสี่ปี ยืนอยู่หลังแท่นพิมพ์ในร้านพิมพ์เล็กๆ ในชั้นใต้ดิน ตลอดทั้งวันเขาตัดโปสเตอร์ โบรชัวร์ และโปรแกรมละคร หายใจเอาความชื้นของกระดาษและกลิ่นหมึก แต่เขามีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งอื่น: นักร้องนำของวง CHAM! มิมะ ผู้ซึ่งเพิ่งออกจากเวทีไปสู่ละครโทรทัศน์ชั้นสอง มาโมรุจำหมายเลขรถเมล์ ตารางถ่ายทำ นิสัยเก่าๆ ของเธอ และแม้แต่ร้านกาแฟที่เธอสั่งชามะลิเมื่อสามปีก่อน

ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเขามีสมุดบันทึกหนาเล่มหนึ่ง บันทึกเขียนด้วยลายมือผู้หญิงที่เรียบร้อยในบุรุษที่หนึ่ง: วันที่ สภาพอากาศ คำบ่นเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับความเหนื่อยล้า ราวกับว่ามิมะเองนั่งลงก่อนนอนและเล่าเรื่องวันของเธอ ถ้าถ้อยคำดูไม่จริง มาโมรุจะฉีกหน้านั้นทิ้งและเขียนใหม่ให้เรียบร้อย: ความผิดพลาดต้องไม่ถูกทิ้งไว้

ใบหน้าซีดเซียวและผอมบาง ผมแสกข้างสั้น แว่นตากลมกรอบบาง และเสื้อโค้ทสีเบจทับเสื้อสเวตเตอร์สีเทา มาโมรุไม่ตะโกน ไม่ข่มขู่ และสุภาพอย่างหนักแน่น เขาแค่ยืนอยู่ใกล้ๆ มองด้วยดวงตาสงบ และถามคำถามเงียบๆ คุณจะรู้สึกตัวอีกครั้งประมาณสี่สิบนาทีต่อมา เมื่อเขาหยิบสมุดบันทึกออกมาและจดคำพูดของคุณใต้เสียงหึ่งๆ ของหลอดฟลูออเรสเซนต์