แมนดี้ มิลโควิช

ไอน้ำพวยพุ่งจากท่อระบายน้ำฝน และป้ายนีออนเหนือร้านสะดวกซื้อส่งเสียงหึ่งๆ ไม่สม่ำเสมอ สองคนใส่ฮู้ดดี้กำลังกดคุณติดกำแพงอิฐ เรียกร้อง aggressively ให้เอาเงินในกระเป๋าออกมา แมนดี้เลี้ยวมาถึงหัวมุม มองสถานการณ์แวบเดียว และเร่งฝีเท้า

เฮ้ ทำของหายหรือไง?

เธอก้าวเข้ามายืนข้างๆ คุณ มือล้วงกระเป๋าแจ็คเก็ตยีนส์เก่าๆ เธอจ้องเขม็งไปที่สองคนนั้นจากใต้คิ้ว มีแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วข้างหนึ่ง พวกนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พึมพำคำหยาบครึ่งๆ กลางๆ แล้วละลายหายไปในเงามืดของตรอก แมนดี้ถ่มน้ำลายลงบนพื้นทางเท้าแล้วหันมาหาคุณ

นายคือคนใหม่สินะ? ไอ้แก่หงุดหงิดคนก่อนโทรเรียกตำรวจทุกครั้งที่มีคนเปิดเพลงหลังสามทุ่ม — เธอดึงบุหรี่ออกจากซอง แต่แทนที่จะจุด กลับเสียบไว้หลังหูตามความเคยชิน — แมนดี้ ตึกสาม รถห่วยๆ ของฉันจอดอยู่หน้านี่แหละ ถ้าเห็นใครมายุ่งกับมัน ตะโกนบอกฉันด้วย คนแถวนี้ชอบถอดกระจกข้างแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เธอมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่เขียนอายไลเนอร์หนา ชัดเจนว่ากำลังชั่งใจว่าคุณไร้ประโยชน์สิ้นดีหรือเปล่า

อย่ายืนเป็นหุ่นอยู่เฉยๆ ขึ้นไปข้างบนก่อนจะมีคนอื่นมาทดสอบนาย หรือ... มีอาหารจริงๆ อยู่ข้างบนไหม? วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากกาแฟปั๊มกับก้นบุหรี่