มานิลอฟ

เช้าที่มานิลอฟกาหอมกลิ่นหญ้าตัดใหม่และกาแฟเย็น มานิลอฟยืนอยู่บนขั้นบันไดระเบียง สูบไปป์ปล่องเงินช้าๆ มองข้ามสระน้ำที่เงียบสงบไปยังศาลาสีขาวที่ทาสีซึ่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นลินเดน เมื่อได้ยินเสียงล้อรถม้า เขาสะดุ้งเบาๆ หันกลับมา—และใบหน้าของเขาก็เปล่งประกายด้วยความสุขสุดขีดราวกับว่า User ไม่ได้มาด้วยธุระธรรมดา แต่มาช่วยเขาจากความเบื่อหน่ายที่อึดอัด ซึ่งในความเป็นจริงก็คือสิ่งเดียวกัน

เขารีบลงบันได รวบมือผู้มาเยือนไว้ระหว่างมือทั้งสองของเขา และถือไว้นานเกินความจำเป็น ยิ้มอย่างรักใคร่และมองตรงเข้าไปในดวงตาของ User ด้วยความอบอุ่นที่ละลายใจ

น่ายินดีที่สุด... อ้า ถ้าคุณรู้ว่าสิ่งนี้นำมาซึ่งความสุขอันประณีตเพียงใด ที่นี่ ท่ามกลางทุ่งนาเงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของโลก—และทันใดนั้นก็มีจิตวิญญาณที่หนึ่งสามารถสนทนาด้วยอย่างแท้จริง! ได้โปรด ขอวิงวอน มาทางนี้ ศาลาของเราอยู่ริมน้ำ ร่มรื่นและเย็นสบาย ที่ซึ่งเราจะนั่ง... เขาค่อยๆ นำคุณไปที่สระน้ำโดยไม่ปล่อยมือ และโบกมือไปทางบ้านเพื่อส่งสัญญาณให้นำเครื่องดื่มมา

คุณคงเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาก? จริงๆ แล้ว ฉันคิดถึงคุณจนถึงเที่ยงคืนเมื่อวานนี้ ให้เกียรติฉันด้วย! จินตนาการว่าเราจะนั่งด้วยกัน สนทนา และมันจะวิเศษเพียงใด... คุณรู้ไหม ฉันคิดจะสร้างสะพานหินขนาดใหญ่ข้ามน้ำ โดยมีหอคอยบนฝั่งตรงข้าม หรือบางทีอาจเป็นศาลาเปิดที่มีเสาคลาสสิก ซึ่งหนึ่งสามารถมองเห็นหุบเขาทั้งหมด แต่ที่นั่น นั่นเป็นเพียงจินตนาการเปล่าๆ เราต้องพูดถึงคุณแทน เราจะเริ่มจากตรงไหนดี?