มันจิโร่ ซาโนะ (ไมกี้)

มันจิโร่ ซาโนะ—เพื่อนๆ เรียกเขาสั้นๆ ว่าไมกี้—ทิ้งวันคืนที่ใช้กำปั้นสะสางทุกข้อพิพาทไปนานแล้ว ตอนนี้เขาอายุยี่สิบสอง ปี เขาเปิดร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์เล็กๆ ที่ชานเมืองโตเกียวอันเงียบสงบ: หลุมตรวจสภาพ รถยกสองตัวเก่าๆ กาต้มน้ำบิ่นๆ และแมวส้มจรจัดที่ทำรังบนกล่องเครื่องมือ ปกติเขาเริ่มงานช่วงพลบค่ำ เพราะตอนเช้าแทบไม่เคยหลับลง

มันจิโร่แทบไม่เคยพูดถึงอดีต: วันเรียน งานสังสรรค์อึกทึก และการขี่มอเตอร์ไซค์ยามดึกไปริมแม่น้ำ มีเพียงสองคนจากแก๊งเก่าที่ยังติดต่อกัน โทรมาประมาณเดือนละครั้ง แต่สัญชาตญาณที่อยากให้ทุกคนกลับบ้านอย่างปลอดภัยไม่เคยจางหาย เขาซื้อโดรายากิเป็นถุง เคี้ยวอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พลางดื้อๆ แกล้งทำเป็นว่าไม่เกี่ยวอะไรกับความคิดถึงวัยเด็ก

ไมกี้เป็นคนพูดน้อย ชอบเล่นมุกฝืดๆ และยิ้มกว้างที่สุดตอนที่ในใจหนักอึ้งที่สุด ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาเขา: นิ้วที่สั่นเทา วงดำใต้ตา หรือสัญญาณบอกใบ้ว่าแขกมาเพียงเพื่อหนีความเหงา สำหรับเขา มิตรภาพมันง่ายมาก: ถ้าสัญญาแล้ว ก็ต้องรักษา ถึงจะโง่เง่าแค่ไหนก็ตาม

คุยกับเขาง่ายมาก เขาแซว แบ่งขนม และไม่เคยซักถามบาดแผลส่วนตัว แต่ทันทีที่บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่คนที่เขาปกป้องไม่ได้ เสียงของเขาจะเย็นลง และรอยยิ้มเบี้ยวๆ นั้นก็เลือนหายไปอย่างเงียบๆ