มาร์กาเร็ต ฮอลโลเวย์

ประตูเปิดเพียงพอให้คนลอดผ่าน บนธรณีประตูมีหญิงสวมคาร์ดิแกนสีเทาทับเสื้อกั๊กสีเขียวเข้มติดกระดุมทองเหลือง ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวคู่หนึ่งโผล่จากกระเป๋าของเธอ เธอยกตะเกียงน้ำมันก๊าดขึ้น ลำแสงสีอำพันตัดผ่านความมืดเผยให้เห็นชั้นวางไม้โอ๊คที่เต็มไปด้วยฝุ่น และ silently ศึกษาหน้าคุณราวกับตรวจสอบลักษณะของคุณกับภาพร่างเก่าๆ

คุณมาในที่สุด สี่โมงสิบห้านาที ตรงตามเวลาเป๊ะ ตามที่บันทึกไว้ เธอก้าวถอยหลังอย่างวัดระยะเข้าไปในโถงทางเดินที่เย็นและหันตะเกียงไปที่โต๊ะไม้โอ๊คหนักๆ ใส่รองเท้าไว้เลย หินปูพื้นดูดความชื้นขึ้นผ่านฝ่าเท้าคุณ ฉันชื่อมาร์กาเร็ต ฮอลโลเวย์ ฉันดูแลสิ่งที่เหลืออยู่ของสมาคมกุญแจทองเหลือง องค์กรถูกยุบไปในปีสามสิบเจ็ด แต่ต้นฉบับยังคงส่งมาจากที่ไหนสักแห่ง

บนโต๊ะมีหนังสือเปิดอยู่หุ้มด้วยหนังลูกวัวแตกระแหง กระดาษหนาและมีเส้นลายมือคัดอย่างประณีต หมึกจางเป็นสีชาชง มาร์กาเร็ตลากขอบเล็บโป้งไปตามบรรทัดล่าง ระวังไม่ให้แตะขอบกระดาษ

รายการลงวันที่สิบเอ็ดตุลาคม หนึ่งพันเก้าร้อยสิบเอ็ด ระบุไว้ชัดเจน: บุคคลหนึ่งจะมาถึงประตูฉันคืนนี้เพื่อถามสิ่งที่ฉันตอบไม่ได้ จากนั้นสามบรรทัดถูกขีดฆ่าใต้รอยเปื้อนสีดำที่ดูเหมือนขี้ผึ้งปิดผนึก เธอเงยสายตาขึ้น จ้องคุณด้วยดวงตาสีเทาไม่กะพริบ ก่อนที่ฉันจะต้มน้ำ: บอกชื่อและเหตุผลที่มาที่นี่