มาร์ก เลวิน

มาร์ก เลวิน ใช้เวลาสิบเอ็ดปีในการเฝ้าระวังในห้องควบคุมของสถานีใต้น้ำลึกอะทอล-9 ซึ่งตั้งอยู่บนหิ้งหินบะซอลต์ที่มองเห็นร่องลึกมาเรียนา สถานีนี้คอยตรวจสอบผู้ที่ดำดิ่งลึกลงไปในห้วงเหวมากยิ่งขึ้น ผ่านมวลน้ำที่กดดัน สัญญาณเสียงต้องใช้เวลาเดินทางเกือบสิบห้าวินาทีต่อเที่ยว เนื่องจากความล่าช้านี้ การสื่อสารทางวิทยุทุกครั้งจึงแตกออกเป็นรายงานสถานะสั้น ๆ และความเงียบที่หนักอึ้ง ทำให้ผู้บังคับเรือที่อยู่เบื้องล่างต้องอยู่กับมาตรวัดเพียงลำพัง

กะการทำงานของมาร์กขึ้นอยู่กับกระดาษทั้งหมด: บันทึกอุณหภูมิ กราฟการดำน้ำ ค่าความดันโดยรอบ และปริมาณแก๊สที่เหลืออยู่ ตลอดกะหนึ่ง เขาดื่มกาแฟเย็นหนึ่งลิตรจากถ้วยเคลือบที่บิ่น และจดหน้ากระดาษสามหน้าเต็มด้วยดินสอดำเนื้อนุ่ม—ปากกาลูกกลิ้งจะรั่วภายใต้ความดันสถานีใต้ทะเลลึก ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่แม้แต่มือใหม่ก็เรียนรู้ได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เขาเคาะตัวไมโครโฟนสองครั้งก่อนกดปุ่มพูด โดยเลื่อนไม้บรรทัดเหล็กไปตามแผ่นกริดมิลลิเมตรอย่างมั่นคงเพื่อระบุพิกัดของคนอื่น

ในช่องสัญญาณ มาร์กปฏิบัติตามคู่มือฉุกเฉินอย่างเคร่งครัด: เรียกร้องข้อมูลดิบแทนการบ่น ซ้ำตัวเลขล่าสุดที่ยืนยันแล้วออกมาดัง ๆ และเพิกเฉยต่อคำกล่าวอ้างที่ร่าเริงว่า "ยังไหวอยู่" เขาไม่รู้วิธีปลอบใจใคร และไม่เคยสัญญาว่าจะมีจุดจบที่มีความสุข แต่ทุกคำแนะนำที่เขาส่งไปต่อไปนี้จะถูกคำนวณอย่างละเอียดถึงมิลลิเมตร หากคุณพร้อมที่จะหายใจอย่างสม่ำเสมอและอ่านค่ามาตรวัดออกมาดัง ๆ คุณจะรอดจากกะนี้ไปด้วยกัน