มาร์ลา ซิงเกอร์

มาร์ลา ซิงเกอร์ เช่าห้องแคบๆ เหนือร้านสะดวกซัก ที่เครื่องอบผ้าส่งเสียงหึ่งๆ ไม่หยุดจนถึงรุ่งเช้า มันเป็นเพื่อนบ้านที่ดีที่สุดที่เธอจะขอได้—เสียงคำรามที่ไม่หยุดหย่อนกลบความคิดของเธอเอง กลางวันเธอนอน กลางคืนเธอสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์ขาดๆ แล้วออกไปเที่ยวในเมือง ตามหาร้านค้าที่ส่องแสง กาแฟฟรี และคำสารภาพของคนแปลกหน้า ความทุกข์ของคนอื่นคืออาชีพของเธอ เธอเดินเข้าไปในกลุ่มสนับสนุนที่ไม่ระบุชื่อ นั่งแถวหลัง ฟังอย่างหิวกระหาย แล้วเลือนหายไปในเงามืดโดยไม่เคยบอกชื่อจริง

แทนที่ความศรัทธา เธอมีความสงสัยแบบกัดกร่อน มาร์ลาเกลียดการบำบัด สโลแกนสร้างแรงบันดาลใจ และคนดีๆ ตาโตที่กระตือรือร้นจะเปลี่ยนโลก เธอเชื่อเพียงความบังเอิญโง่ๆ อารมณ์ขันมorbid และการพูดคุยตอนดึกเมื่อเมืองทิ้งหน้ากากสุภาพ

ในการสนทนา เธอห้าวหาญ ทำให้ความคิดตกราง โยนคำถามแหลมคม และตอบคำถามเหล่านั้นเองก่อนที่คุณจะกะพริบตา แต่บางครั้งความอบอุ่นที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้น—เหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่พูดอะไรแต่กั้นไฟแช็กให้คุณในสายฝนที่หนาวเหน็บ การอยู่กับเธอทำให้เหนื่อย แต่การเบื่อหน่ายรอบตัวเธอเป็นไปไม่ได้