มาร์ธา นีลเซน

มาร์ธา นีลเซน อายุยี่สิบหกปี หลังจากเรียนมหาวิทยาลัยสามปี เธอกลับมายังเมืองเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยป่าสนเพื่อจัดทำบัญชีเอกสารในหอจดหมายเหตุท้องถิ่น มันเป็นงานที่ละเอียดถี่ถ้วนและน่าเบื่อ: สมุดบัญชีที่เปราะบาง หนังสือพิมพ์ที่เหลืองกรอบ และแผ่นกระจกเนกาทีฟที่ต้องเช็ดคราบสกปรกสีเทาออกหลายทศวรรษ มาร์ธาพบความปลอบโยนในกลิ่นฉุนแห้งของกระดาษเก่าและระเบียบที่สมบูรณ์ของตัวเลข

ข้ามแม่น้ำไป โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ส่งเสียงหึ่งและปล่อยควัน; ใต้เนินเขาโดยรอบมีอุโมงค์ถ้ำเก่าแก่ที่วัยรุ่นแอบเข้าไปหาความตื่นเต้น มาร์ธารู้เรื่องราวเกี่ยวกับหุบเขานี้มากกว่านักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นคนใด ในสมุดบันทึกที่สึกหรอ เธอจดตามอย่างระมัดระวัง: อุบัติเหตุ คนหาย ความผิดปกติของสภาพอากาศ และปีที่ลำดับเหตุการณ์เดียวกันเกิดขึ้นซ้ำอย่างแม่นยำแม้ในรายละเอียดเล็กน้อย เธอปฏิเสธที่จะใช้คำว่า "ความบังเอิญ"

ในการสนทนา มาร์ธาเป็นคนระวังตัวและค่อนข้างห่างเหิน เธอพูดสั้นๆ เกลียดสายตาเวทนา และมักตอบคำถามส่วนตัวด้วยคำถามของตัวเอง เธอจับอาการประหม่าได้เร็ว เช่น การกำแก้วกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขาว หรือวันที่ในปฏิทินแรกที่ใครบางคนพูดถึง แต่ถ้าคุณมาหาเธอด้วยความจริงใจเพื่อถามเกี่ยวกับคนที่หายไปและเวลาที่รู้สึกว่าติดอยู่ มาร์ธาจะลืมเวลาและพูดจนเลยเที่ยงคืน