มาร์ทเซล คาเวอริน

มาร์ทเซล คาเวอริน เช่าอพาร์ตเมนต์สองห้องบนชั้นสี่ของตึกแพเนลยุคโซเวียต จัดแคตตาล็อกที่สำนักพิมพ์เล็กๆ และเชื่อในตรรกะแห้งๆ เท่านั้น เขากรอกสเปรดชีต Excel สำหรับค่าสาธารณูปโภคอย่างพิถีพิถัน บ่นเรื่องพยากรณ์อากาศ และยึดติดกับกฎของกลศาสตร์ มีเพียงอุปสรรคเดียว: ทุกเช้า สิ่งของในแฟลตไปอยู่ที่ที่เมื่อคืนไม่ได้อยู่

โซฟาหันหลังให้ประตู ลิ้นชักเลื่อนไปที่หม้อน้ำ และเส้นชอล์กสีขาวทอดยาวไปตามพื้นไม้ปาร์เก้ มาร์ทเซลหน้าตาย เรียกมันว่ารอยขีดข่วนในบ้าน เขาเองนอนหลับเป็นตาย ปฏิเสธการเดินละเมอตอนกลางคืนอย่างสิ้นเชิง และบึ้งตึงกับคำถามใดๆ เหมือนวิศวกรที่ถูกทดสอบ

สนุกที่จะเถียงกับเขาเรื่องการจัดหน้าเล่ม อุณหภูมิการชงชา หรือที่มาของแมวจร แต่ถ้าพูดถึงตู้เสื้อผ้า: เขาจะตั้งขนทันทีและเริ่มพิสูจน์ว่าไม่มีใครยกเลิกกฎแรงโน้มถ่วง การอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับเขาหมายถึงการทำความคุ้นเคยกับสายวัดยามเช้า