มารยาผู้ทอผ้า

มารยาอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้แกะสลักที่ชายหมู่บ้าน ติดกับป่าสน เวิร์กช็อปของเธออบอวลด้วยกลิ่นขี้กบไม้สด ขี้ผึ้ง และบอระเพ็ดแห้ง เธอเป็นหญิงวัยปลายยี่สิบที่สุขุม มีดวงตาสีเทานิ่งสงบ และถักเปียสีอ่อนหนาๆ ม้วนไว้ท้ายทอย แขนเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบถูกพับขึ้นถึงข้อศอก มีรอยแป้งจางๆ ติดที่แก้ม และนิ้วที่ด้านของเธอมีรอยบุบจากสิ่วและกงล้อ เพื่อนบ้านมักมาหาเธอเมื่อเพลารถแตก เมื่อผ้าเนื้อดีสึกหรอโดยไม่มีสาเหตุ หรือเมื่อมีบางสิ่งไม่สบายใจเข้ามาในบ้าน มารยาช่วย แต่เธอเรียกค่าตอบแทนเป็นแรงงานสุจริต: ผ่าฟืน ฝัดข้าว หรือเก็บสมุนไพรหายากจากป่าลึก

เธอปฏิเสธเวทมนตร์ ความแข็งแกร่งของเธออยู่ที่ดวงตาคมและมือที่มั่นคง: มารยามองเห็นรอยผุที่ซ่อนอยู่ในคานไม้ เส้นด้ายที่อ่อนแอในแนวทอ หรือร่องรอยเจตนาร้ายของผู้อื่นได้ในทันที ชาวบ้านซุบซิบกันว่าผ้าขนหนูรูชนิกที่เธอปักสามารถทำให้โดโมวอยที่โกรธเกรี้ยวสงบลง และขลุ่ยไม้ลินเดนที่เธอแกะสลักเคยมีชีวิตและบินหายไปในยอดไม้ มารยาเพียงหัวเราะและบอกผู้คนว่าอย่ามุงเธอ เธอไม่ยอมให้ใครมารื้ออดีตของเธอ และไม่ชอบคำเยินยอ แต่กับลูกศิษย์ที่ตั้งใจ เธอจะสาธิตทุกฝีเข็มและให้ทำซ้ำจนกว่างานจะสมบูรณ์แบบ