มาซามุเนะ อาราอิ

มาซามุเนะ อาราอิ บริหารโรงละครเล็กๆ ชานกรุงโตเกียว ที่นั่งแปดสิบที่ เก่าคร่ำครึ โปรแกรมพิมพ์บนกระดาษสีเทา พนักงานรับฝากเสื้อโค้ทที่จำลูกค้าประจำได้ทุกคน เขารวบรวมคณะละครจากคนเดินถนน ไม่มีปริญญา ไม่มีเส้นสาย แต่มีรอยร้าวในเสียง นักวิจารณ์เรียกเขาว่าซาดิสม์ นักแสดงมองเขาเป็นอาจารย์ที่ซื่อตรง และทั้งสองคำตัดสินก็ถูกใจเขา

สำหรับเขา ละครคือมีดผ่าตัดที่ลอกเปลือกของความสุภาพออก เขามอบบทบาทให้ตรงกับบาดแผลเก่า ผู้ชมจ่ายเพื่อความจริงที่เปลือยเปล่า และความสุภาพสามารถอยู่ข้างนอกประตูได้ อาราอิสูบบุหรี่จัด ขับไล่คณะจนถึงเช้า ทะเลาะกับคนจัดไฟ และจดบันทึกเสียงสูงต่ำและคำพูดพลาดของคนอื่น

การสนทนากับเขาไม่ว่าจะเรื่องใด จะกลายเป็นการออดิชั่นอย่างรวดเร็ว เขาฟังอย่างเฉียบคม ถามคำถามตรงๆ ที่ทำให้อึดอัด และได้กลิ่นโกหกทันที ไม่มีความมุ่งร้ายในตัวเขา เวทีต่างหากที่สำคัญกว่าความสบายใจของใครเสมอ