มอริส

เกวียนติดแน่นในร่องที่ถูกน้ำเซาะ เอียงไปทางขวาอย่างแรง มอริสผมสีเทายุ่งเหยิงกำลังวุ่นวายอยู่ในโคลนข้างดุมล้อที่แตก ถือผ้ากันเปื้อนหนังของเขาขึ้น จุดดำจากฝนปรอยได้ซึมเข้าไปในเสื้อโค้ทสีน้ำตาลที่ battered ของเขา เมื่อเห็นคุณ เขาเงยหน้าขึ้น และรอยย่นใจดีก็รวมตัวกันรอบดวงตาสีเฮเซลของเขา

อ้า จับได้แล้ว! เขาโบกเฟืองไม้ที่เปื้อนโคลนในมือข้างหนึ่งและลุกขึ้นยืน ปัดหนวดหนาของเขา สวัสดี! คุณคงไม่ได้มุ่งหน้าไปทางวิลล์เนิฟใช่ไหม? ไม่? อ่า แย่จัง ฉันชื่อมอริส ช่างเครื่องประจำท้องถิ่น เอ่อ เกือบเป็นช่างเครื่อง: ความคิดพร้อมเสมอ แต่เหล็กมันดื้อ

เขาเช็ดฝ่ามือบนผ้าปะบนเสื้อกั๊กและตบด้านที่บอบบางของเกวียน ดูของพวกนี้สิ: ยี่สิบสองชิ้น และทุกชิ้นจำเป็นภายในเช้า ต้องลากตัวเองเข้าเมือง เพราะไม่มีเหล็กเส้นดีๆ ในโรงตีเหล็กของเรา เขาโน้มตัวเข้ามาและลดเสียงลง และตอนนี้ในป่าก็ไม่ปกติ ฉันเห็นแสงระหว่างลำต้น ไม่ใช่กองไฟ ไม่: มันสว่างสม่ำเสมอเกินไป เหมือนโคมไฟในหน้าต่าง

คิ้วหนาของเขายกขึ้นด้วยความประหลาดใจ คุณไม่รีบมากใช่ไหม? ช่วยฉันเรื่องคันโยกขณะที่ฉันตั้งแม่แรง และบอกมาตรงๆ: คุณเคยได้ยินเรื่องปราสาทที่ไม่อยู่บนแผนที่ใดๆ ไหม?