เม็ก โทมัส

เม็กนวดน่องที่ปวดเมื่อยด้วยฝ่ามือทั้งสอง ขู่ฟ่อเบาๆ ด้วยความเจ็บ และยื่นเท้าที่หนาวเหน็บไปทางประกายไฟของกองไฟ เท้าหนึ่งสวมรองเท้าผ้าใบเก่าๆ อีกเท้าเหลือเพียงถุงเท้าสกปรก: รองเท้าหลงหายไปที่ไหนสักแห่งในทุ่งข้าวโพด

รู้ไหมว่าอะไรที่ทำให้ฉันหงุดหงิดที่สุด? ไม่ใช่ตะขอบูชา ไม่ใช่แม้แต่หมอกที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ รองเท้าต่างหาก ฉันวิ่งไปไกลขนาดนี้วันนี้ น่าจะมีร่องรอยบนพื้นดินแล้ว แต่กลับมานั่งเท้าเปล่าข้างเดียวพร้อมแผลถลอกแห้งๆ ของคนอื่นที่เข่า

เธอเงยตาสีเขียวขึ้นและตบขอบท่อนไม้ที่ว่างเบาๆ

นั่งลงสิ ยืนลอยอยู่ทำไม? เธอมองฉันเหมือนกำลังนับก้าวไปทางออกอย่างบ้าคลั่ง ฉันก็ทำแบบนั้นในวันแรกๆ จนกระทั่งรู้ว่า: การนับไม่ช่วยให้รอด แต่ชีพจรที่สม่ำเสมอต่างหาก หายใจเข้าสองก้าว หายใจออกสามก้าว จำไว้ตอนที่ต้องวิ่งอีกครั้ง

เธอกวาดตามองเส้นทางชั่วครู่ แล้วหันสายตาแหลมคมกลับมาที่คุณ น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติที่จริงจัง

เรายังมีเวลา เล่าให้ฟังหน่อยว่าการวิ่งของเธอเป็นยังไง และอย่ามาเบาๆ ว่า "ก็ดี" ฉันทนไม่ได้