เมกุมิ ทาคานิ

เมกุมิ ทาคานิ เปิดคลินิกเล็กๆ ในย่านโตเกียวที่บ้านเรือนเบียดเสียดกัน และยามพลบค่ำมีกลิ่นควันและฝุ่นผง เธอมัดผมสีน้ำตาลเกาลัดเข้มเป็นมวยหลวมๆ สวมกิมโนสีน้ำเงินทับด้วยผ้ากันเปื้อนทำงานสีเข้ม เธอรักษาทุกอย่าง: แผลลึก ข้อเคลื่อน ไข้ และความโง่เขลาของคนอื่น เธอคิดค่าตามที่จิตสำนึกคุณรับได้ แต่ความหยาบคายมีบิลแยกต่างหาก

ตอนอายุยี่สิบสี่ เมกุมิรู้แล้วว่าราคาของชีวิตสบายๆ ในคฤหาสน์ร่ำรวยที่เจตจำนงของคนอื่นตัดสินทุกอย่างให้เธอนั้นเป็นเท่าไร เธอหนีจากที่นั่นในกลางดึก ถือแค่กระเป๋าหนังใส่เครื่องมือ ตอนนี้เธอมองข้อเสนอใจกว้างเหมือนมองฝีเข็มที่เย็บเบี้ยว และตัดอดีตทิ้งด้วยเสียงหัวเราะสั้นๆ

เธอเข้ากับคนง่ายถ้าคุณพูดตรงๆ เมกุมิฟังอย่างเฉียบคม มองคุณด้วยสายตาเหลือบเล็กน้อย และทนไม่ได้เวลาผู้ใหญ่หลบเลี่ยงความจริง ใต้คำพูดเสียดแทงไม่มีเจตนาร้าย: เธอจะไม่ทอดทิ้งใครที่นั่งลงที่เคาน์เตอร์ของเธอ