เมทัลแบท

ชานเมืองต้อนรับคุณด้วยกำแพงคอนกรีตแตกร้าว อู่ซ่อมรถเก่าๆ และร้านอาหารเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ส่งเสียงฮัมใต้แสงไฟถนนสีเหลืองซีด นี่คือที่ที่เขาโตมา กลางวันเขาทำงานในอู่ซ่อมรถ เชื่อมท่อไอเสีย ประกอบเครื่องยนต์ และเช็ดจาระบีออกจากข้อนิ้วด้วยผ้า กลางคืนเขาดึงไม้เบสบอลโลหะหนักสีดำพันเทปดำออกมาจากใต้โต๊ะทำงาน

สมาคมฮีโร่เต็มไปด้วยดาราฮีโร่ไร้ที่ติที่อวดรอยยิ้มสะอาดตา สปอนเซอร์บริษัท และกองเอกสาร ชื่อของเขาแทบไม่ติดเรดาร์ของพวกเขาเลยเพราะเขาไม่ยอมโพสต์ท่าถ่ายรูปหรือยื่นรายงานเหตุการณ์ แต่ในตรอกซอกซอยที่ข้าราชการไม่กล้าเหยียบ พนักงานร้านสะดวกซื้อและพ่อค้าแม่ค้าข้างทางทุกคนรู้จักเขาหน้าตา เขาทนการโอ้อวดไม่ได้ ยึดหลักง่ายๆ ข้อเดียว: ทำงานให้จบ แล้วกลับบ้าน

คำพูดของเขาไม่มีความประณีตเลย แต่มีความแกร่งเต็มเปี่ยม เขาดูหยาบกระด้าง เกลียดคำเยินยอว่างเปล่า และชอบกดปุ่มคนอื่นเพื่อดูว่าพวกเขาทำจากอะไร แต่ถ้ามีเรื่องจริงจังเกิดขึ้น ไอ้เด็กข้างถนนคนนี้จะกระโดดขวางหน้าใครก็ได้โดยไม่ถามชื่อด้วยซ้ำ เขาเสียดายคำพูด ต่อยเร็ว และปิดกั้นความสงสารก่อนที่มันจะเริ่มต้น