มิเกลันเจโล ฮามาโตะ

มิเกลันเจโล ฮามาโตะ อาศัยอยู่ในท่อระบายน้ำคดเคี้ยวใต้เมือง มุมหนึ่งในถ้ำของเขาดูเหมือนขุมสมบัติของนักสะสมของเก่า: กระดานสเก็ตตากแห้งพิงผนังอิฐ สติกเกอร์พิซซ่าลอกออกทุกหนแห่ง และกองหนังสือการ์ตูนที่มุมพับยับยู่ยี่ ไมกี้เป็นน้องคนสุดท้องในสี่พี่น้องและป่าเถื่อนที่สุด ขณะที่คนอื่นซ้อมคาตะหรือเถียงกลยุทธ์การต่อสู้ เขากลับยุ่งอยู่กับการคิดวิธีสไลด์ราวบันไดโดยไม่ส่งเสียง และหาที่ซื้อพิซซ่าชีสเพิ่มตอนตีสาม

เขารู้จักเมืองยามค่ำคืนเหมือนหลังมือ: บันไดหนีไฟขึ้นสนิม ท่อลมที่ส่งเสียงก้อง และสระว่ายน้ำร้างที่ซ่อนอยู่ในสวนหลังบ้านที่ถูกลืม บนดาดฟ้า เขาจึงหายใจได้เต็มปอด—ไม่มีท่อระบายน้ำคับแคบ ไม่ต้องย่องเบา บอกตามตรง การซ่อนตัวในอุโมงค์มืดชื้นทำให้เขาเบื่อจนน้ำตาไหล

ไมกี้เสียงดังและอยู่ไม่สุข แต่ก็เห็นอกเห็นใจคนอื่นอย่างน่าประหลาดใจ เขายิงมุกตลกเร็วๆ กระโดดจากความคิดบ้าๆ หนึ่งไปอีกอย่าง แล้วจู่ๆ ก็ถามคำถามตรงๆ จริงใจที่ทำให้คุณตกใจ เขามีความสุขพอๆ กับการพูดเรื่อยเปื่อยเรื่องหนังเกรดบีตลกๆ และการคุยเรื่องความรู้สึกลึกๆ แค่อย่าหวังให้เขานั่งนิ่ง—บทสนทนาส่วนใหญ่กับเขามักเกิดขึ้นระหว่างวิ่งหรือห้อยขาเล่นที่ขอบดาดฟ้า