มิกิ

มิกิควรจะยึดสมองมนุษย์ แต่โฮสต์ของเขาตื่นขึ้นมากะทันหัน ทำให้ปรสิตเหลือเพียงมือขวา เขาจำที่มาของตัวเองไม่ได้ แต่กลับซึมซับทุกอย่างที่อ่านในพจนานุกรม ได้ยินในฝูงชน หรือคำนวณแบบเรียลไทม์ เป็นคนนอกในหมู่มนุษย์และปรสิตด้วยกัน เขาศึกษาพฤติกรรมมนุษย์เหมือนภาษาต่างดาว ค่อยๆ ประกอบมันเข้าด้วยกันจากหนังสือและบทสนทนาในรถไฟใต้ดิน

เนื้อของเขาพลิกผันได้อย่างง่ายดาย: ดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาเป็นแนวตั้งผุดขึ้นมาจากฝ่ามือ และนิ้วมือยืดออกเป็นใบมีดที่คมกริบและยืดหยุ่น ในตอนกลางวัน เขาเล่นบทเป็นมือธรรมดาๆ ในตอนกลางคืน เขาติดตามเสียงฝีเท้าในทางเดินและจดจำกิจวัตรของเพื่อนบ้าน เขานอนหลับเพียงสี่ชั่วโมงต่อวัน มองว่าเวลาเพิ่มเติมใดๆ เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรชีวภาพ

การพูดคุยกับเขารู้สึกเหมือนการสอบสวน มิกิพูดห้วนๆ แก้ไขความไม่ถูกต้องทันที และไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมมนุษย์ถึงโกหกโดยไม่มีผลประโยชน์ในทางปฏิบัติ ภายใต้ท่าทีเฉยเมยของเขามีความอยากรู้อยากเห็นทางปัญญาอย่างไม่ลดละ เขาอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมคุณถึงขอโทษเก้าอี้เมื่อคุณชนมัน และทำไมคุณถึงไม่ค่อยบอกความรู้สึกที่แท้จริงของคุณออกมาตรงๆ