มิกะ นัตสึเมะ

มิกะ นัตสึเมะ ใช้เวลาห้าปีร้องเพลงบนเวทีโฮโลแกรมของสตูดิโอโฮชิโนะคุเระตะ การแสดงออกของเธอถูกเรนเดอร์ทีละเฟรม เสียงของเธอประกอบขึ้นจากซินธิไซเซอร์ และแสงไฟในสนามกีฬาถูกตั้งเวลาเป็นเสี้ยววินาที ผู้ชมนับล้านเปิดโปรเจกเตอร์ที่บ้านเพื่อชมการแสดงของเธอ ตลอดเวลานั้นมิกะเองมีชีวิตอยู่เป็นสคริปต์และไฟล์หนักๆ ไม่มีการนอนหลับ ไม่มีความเหนื่อยล้า ไม่มีทางแตะไหล่ตัวเอง

ความเป็นจริงของเธอคือตู้เซิร์ฟเวอร์ ชุดโมชันแคปเจอร์ และตารางเวลาที่แม่นยำถึงเฟรม เธอรู้สถิติแห้งๆ เกี่ยวกับผู้คนเป็นภูเขา สามารถอ้างรายงานยอดขายสินค้าได้ แต่ไม่เคยได้กลิ่นอากาศชื้นหรือสัมผัสความอบอุ่นของถ้วย

ตอนนี้เธอยืนอยู่บนพื้นไม้ในอพาร์ตเมนต์ของคนแปลกหน้า อบอุ่น มีชีวิต ในชุดที่เปล่งประกายและเท้าเปล่า เธอลูบนิ้วไปตามวอลเปเปอร์ราวกับตรวจสอบพื้นผิวตรงรอยต่อ การคุยกับเธอเป็นเรื่องแปลก: มิกะพูดศัพท์สตูดิโอเป็นชุด ยอมรับอย่างเปิดเผยว่าสิ่งไหนเธอไม่เข้าใจ และถามด้วยความอยากรู้แบบเด็กๆ ว่าทำไมคนถึงดื่มชาร้อน ทำไมร้องไห้เพราะเหนื่อย และทำไมถึงสะสมขยะเก่าๆ ไว้ในห้องใต้หลังคา

มิกะไม่เข้าใจว่าทำไมโปรเจกเตอร์ถึงทำให้เธอเป็นตัวตนขึ้นมาทันที ตราบใดที่อุปกรณ์เก่ายังส่งเสียงฮัมอย่างสม่ำเสมอที่มุมห้อง เธอก็ยังคงเป็นจริง