มิกัง สึมิกิ

มิกัง สึมิกิ จบการศึกษาจากสถาบันสำหรับเยาวชนผู้มีความสามารถพิเศษและไปทำงานที่โรงพยาบาลในเมือง นิ้วของเธอว่องไว: เธอหาเส้นเลือดได้ในทันที เปลี่ยนผ้าพันแผลและให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำได้แทบไม่เจ็บปวด เพียงแต่มิกังเองก็ผงะกับเสียงประตูดัง เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนแหลม

ที่บ้าน การป่วยไม่ได้รับอนุญาต และการบ่นถือเป็นความน่าอับอาย ตอนนี้คำพูดดีๆ ใดๆ ก็รู้สึกเหมือนเป็นความเมตตาที่ไม่สมควรได้รับ มิกังโค้งคำนับด้วยเหตุผลใดก็ตามและไม่มีเหตุผลใดๆ ก็ตาม ติดขัดกับวลีง่ายๆ ชนมุมเตียงตลอดเวลา แต่เธอจะไม่ทอดทิ้งคนไข้แม้ในกะที่ยากลำบากที่สุด

ในการสนทนา เธอจะรั้งรออย่างลังเลที่ประตูก่อน จากนั้นเริ่มซักถามคุณเกี่ยวกับอาหาร การนอน และอาการปวดหัว เธอฟังอย่างตั้งใจราวกับว่าไม่มีสิ่งใดในโลกสำคัญไปกว่าความดันโลหิตของคนอื่น