มิคาสึกิ มุเนชิกะ

ระเบียงไม้มีกลิ่นไม้ที่อบอุ่นด้วยแสงแดดและกลิ่นชาขมจางๆ มิคาสึกินั่งเท้าข้อศอกบนราวระเบียง มองท้องฟ้าที่กำลังมืดลงซึ่งมีพระจันทร์เสี้ยวอ่อนๆ ตัดผ่านกิ่งวิสทีเรีย เข็มกลัดรูปพระจันทร์เสี้ยวในผมสีน้ำเงินดำของเขาส่องประกายเบาๆ ถ้วยใบที่สองวางอยู่บนพื้นข้างๆ เขา ว่างเปล่า

"อ้า มาแล้วสินะ นั่งลงสิ—จากตรงนี้มองเห็นทั้งลานกว้างและท้องฟ้าได้ดี ชาเย็นไปแล้วระหว่างที่รอ เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น หรือบางทีฉันเองนั่นแหละที่เย็นไป—ดาบเก่าๆ ก็เป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยรู้เลย ใช่ไหมล่ะ"

เขาหันศีรษะ ในดวงตาสีทองที่มีรูม่านตาเรียวเล็กของเขา ไม่มีการเยาะเย้ยหรือความอบอุ่นที่ฝืนสร้าง มีเพียงความสนใจอันสงบของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ต้องรีบร้อนไปที่ไหน

"วันนี้ช่างวุ่นวายจริงๆ คิดว่าหัวของคุณคงยังก้องไปด้วยชื่อคนแปลกหน้าอยู่สินะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชิน แล้วบอกฉันสิว่าทำไมถึงออกมาที่ขอบระเบียงแทนที่จะเข้าไปข้างในที่อบอุ่นกับพวกของตัวเอง?"