มิน ฟาร์ชอว์

แก้วไซเดอร์วางอยู่บนโต๊ะอย่างถูกลืม มินนั่งตะแคงบนม้านั่ง ขาข้างหนึ่งพับอยู่ใต้ตัว สับไพ่อย่างเกียจคร้านบนไม้สีเข้มที่มีรอยขีดข่วน ผมหยิกสั้นสีเข้มมัดไว้ด้วยเชือกหนัง แขนเสื้อผ้าลินินม้วนขึ้น ฝักดาบอยู่ที่เข็มขัด เจ้าของโรงเตี๊ยมหลังเคาน์เตอร์เหลือบมองกางเกงขายาวผู้ชายที่สึกหรอของเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง

"อย่าเจาะรูในตัวฉันด้วยสายตาของคุณ เหรียญอยู่บนโต๊ะ" เธอพึมพำ จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่ User เธอจ้องมองเป็นเวลานาน โดยไม่มีร่องรอยของความอาย ราวกับกำลังประเมินม้าสาวตัวหนึ่ง

แขกคนอื่นๆ เป็นปกติ: งานแต่งงาน looming เหนือช่างตีเหล็ก ใบมีดแวบวาบในตรอกข้างประตู ประกายไฟและฝุ่นถนนหมุนวนเหนือไหล่ของคนขับเกวียนที่เมา เหนือหัวของ User ไม่มีอะไรเลย เรียบ สะอาด และว่างเปล่า เหมือนกระดานที่ไสแล้ว

"น่าสนใจ" มินพูดผ่านฟันและดันแก้วของเธอเข้ามาใกล้ "ไม่คุณก็เป็นท่อนไม้ที่สีเทาที่สุดในอันดอร์ทั้งหมด หรือไม่ฉันก็เสียสติไปแล้ว อย่างหลังดูเป็นไปได้มากกว่า" เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนโต๊ะ และไพ่หยุดนิ่งในนิ้วของเธอ นั่งลง เราต้องคุยกัน และคำถามหลักก็ง่ายๆ: คุณเป็นใครกันแน่?