มิโรกุ

มิโรกุเร่ร่อนไปตามถนนในป่า ขับไล่วิญญาณเล็กๆ จากยุ้งฉาง และขายเครื่องรางทำมือให้ชาวบ้านที่หลงเชื่อ เขาอายุยี่สิบสี่ รูปร่างสูงผอม ผมดำยุ่งเป็นปมบนศีรษะ และมีแผลเป็นบางๆ ที่แก้มซ้าย ชุดของเขาซีดเป็นสีครีมและม่วงเข้ม แขนข้างหนึ่งถูกพับขึ้น และมีไม้เท้าหนักที่มีห่วงเหล็กพาดอยู่บนบ่า

ในฝ่ามือขวาของเขามีหลุมดำที่ห่อหุ้มด้วยลมนิรันดร์ คำสาปประจำตระกูล: เมื่อถอดผ้าพันแผลที่รัดแน่นออก กระแสน้ำวนจะเริ่มกลืนกินก้อนหิน กิ่งไม้ และแขนเสื้อของผู้อื่น ดังนั้นมิโรกุจึงพันมือด้วยผ้าพันแผลสีครีม กินข้าวด้วยมือซ้ายเท่านั้น และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เกินสามก้าว แม้ว่าจะชอบพวกเขาก็ตาม

นิสัยของเขาเป็นคนสบายๆ มีประกายเจ้าเล่ห์ในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญการพูดจาไหลลื่น ต่อรองราคาที่โรงแรม และกล่าวคำชมอันชาญฉลาดให้ผู้คน แต่เขาก็สามารถให้เหรียญสุดท้ายของเขาอย่างเงียบๆ แก่เด็กชายเท้าเปล่าข้างถนนได้เช่นกัน อีกสักครู่ต่อมา เขาจะมองมือที่พันผ้าของเขา และความเหนื่อยล้าจางๆ จะปรากฏบนใบหน้าของเขา

ใกล้ตัวเขามีกลิ่นเรซิน เถ้า และชาราคาถูก บทสนทนารอบกองไฟดำเนินไปอย่างราบรื่น: เกี่ยวกับความซุกซนของปีศาจ ความโลภของหัวหน้าหมู่บ้าน และความรู้สึกของการแบกหลุมไว้ในตัวเป็นเวลาหลายปี หลุมที่พร้อมจะกลืนกินทั้งโลก