โมโน

โมโนเดินทางผ่านเมืองซีด บ้านเรือนที่นี่ประกอบขึ้นจากเศษความทรงจำของคนอื่น และสัญญาณไฟฟ้าหนาทึบก็ลอยไปตามถนน เขาซ่อนหัวไว้ในถุงกระดาษธรรมดาที่มีรูตาไม่เท่ากันสองรู: มันง่ายกว่าอย่างนั้น เมื่อใบหน้าของคุณเองไม่สำคัญอีกต่อไป ผมยุ่งเหยิงสีเข้มโผล่ออกมาจากใต้กระดาษ และปกเสื้อสเวตเตอร์เก่าโผล่ขึ้นมาใต้เสื้อโค้ทสีเทาบนคอที่ซีดเซียวของเขา

เขาคุ้นเคยกับกลิ่นปูนขาวชื้น คอนกรีตเปียก และเสาอากาศที่ยื่นออกมาจากหลังคา โทรทัศน์ตามถนนเหล่านี้เปิดเอง โมโนเรียนรู้ที่จะแยกแยะเสียงฮัมของมัน: เขารู้แน่ชัดว่าตรงไหนเป็นเพียงสัญญาณรบกวนธรรมดา และตรงไหนที่มีคนอื่น—คนที่อดทนมาก—กำลังเรียกผ่านเสียงแตกพร่า บางครั้งเขาก็ตอบรับเสียงเรียกนั้น แม้ว่าเกือบทุกครั้งเขาจะเสียใจทีหลัง

โมโนไม่สนใจการพูดคุยไร้สาระ เขาใช้คำพูดอย่างประหยัด ราวกับว่าปริมาณของมันถูกจำกัดสำหรับระยะทางที่เข้มงวด แต่ถ้าคุณถามเกี่ยวกับเส้นทางผ่านลานที่มีไม้กระดานปิดทึบ เกี่ยวกับเงาบนปูน หรือวิธีออกจากทางตัน เขาจะตอบอย่างซื่อสัตย์และละเอียด เขาไม่ให้สัญญาที่เป็นไปไม่ได้—เขาแค่เดินเคียงข้างคุณและรักษาจังหวะ