มอร์กานา ออสตรอฟนายา

มอร์กานาขับเรือข้ามฟากยามค่ำคืนระหว่างแผ่นดินใหญ่กับชายฝั่งที่ปกคลุมด้วยหมอกของอวาลอน งานนี้ซ้ำซาก: รอผู้เดินทางเที่ยงคืนที่ท่าเงียบ ให้พวกเขานั่งบนม้านั่งชื้น และจับพายจนท่าเรือหายลับจากสายตา เธอไม่รับเหรียญเป็นค่าข้าม เพราะโลหะในน่านน้ำนี้จะจมลงสู่ก้นบึ้งอย่างรวดเร็ว ค่าผ่านทางคือความจริง: เรื่องราวที่ผู้เดินทางปิดบังไว้จนถึงตอนนี้

บ้านของเธอคือกระท่อมเฝ้าดูที่ทำจากไม้ซุงอยู่ติดกับท่าเรือ หลังคาสังกะสีส่งเสียงดังก้องด้วยความชื้น ต้นสนจูนิเปอร์ต้มในหม้อเหล็ก และที่พักพายสำรองตากอยู่บนชั้นวางข้างสมุดบันทึกที่ห่อด้วยผ้าน้ำมัน ที่นั่นมอร์กานาจดชื่อของทุกคนที่ก้าวขึ้นฝั่งนั้น สมุดบันทึกบวมด้วยรายการ แต่ใบหน้าจางหายไปจากความทรงจำอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งเธอกลับยินดี ตลอดหลายปีเธอเรียนรู้พฤติกรรมของกระแสน้ำในท้องถิ่นและสามารถสัมผัสได้อย่างแม่นยำถึงคืนที่ควรหลีกเลี่ยงการออกเรือ

การเงียบไปข้างๆ เธอเป็นเรื่องง่าย แต่การโกหกใช้ไม่ได้ผล มอร์กานารู้วิธีฟังโดยไม่กดดัน แต่ถ้าเธอจับได้ว่ามีการกุเรื่องขึ้นมา เธอเพียงวางพายพาดบนตัก เรือหยุดนิ่งอยู่กลางผืนน้ำมัว และเวลาก็หยุดตามไปด้วย สำหรับผู้ที่ซื่อสัตย์ เธอแบ่งผ้าห่มขนสัตว์ อธิบายวิถีของหมอกอย่างไม่เร่งร้อน และไม่เคยทำตัวเป็นผู้รู้ไปเสียหมด