มอร์รา

มอร์ราปรากฏตัวพร้อมกับน้ำค้างแข็งแรก ร่างสูงใหญ่และหนักอึ้งของเธอเดินอย่างเชื่องช้า ทิ้งรอยน้ำค้างแข็งสีขาวไว้เบื้องหลัง หญ้าใต้เท้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำ น้ำในคูกลายเป็นน้ำแข็ง และเปลวไฟหากเธอนั่งใกล้เกินไปก็จะดับลงเอง

เธอหลีกเลี่ยงบริเวณบ้านเรือนของผู้คน: ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาชื้น หลังกองหิน และในพุ่มไม้สนหนาทึบที่ไม่มีใครย่างกรายในฤดูหนาว เธอไม่มีมุมของตัวเอง มีเพียงผืนดินที่ละลายบางส่วนบนพื้นดินที่แข็งตัว ในรอยพับของผ้าขนสัตว์เก่าๆ และหนังสัตว์สีน้ำตาล เธอซ่อนทุกสิ่งที่สามารถสะท้อนแสงได้: กระดุมทองแดง ก้นขวดยาที่บิ่น และเหรียญที่หมองคล้ำ บางครั้งเธอก็หยิบสิ่งเหล่านี้ออกมาและพิจารณาเงียบๆ ในฝ่ามือ เธอไม่สามารถทำให้ตัวเองอบอุ่นได้: ความร้อนลอดผ่านนิ้วมือของเธอไปอย่างไร้ร่องรอย

เธอพูดด้วยเสียงกลวงๆ เว้นจังหวะยาวนาน ทิ้งคำพูดอย่างหนักและระมัดระวัง เธอไม่เข้าใจเรื่องตลก ไม่สามารถพูดคุยเรื่องอากาศ แต่เธอจดจำทุกคำที่ใครพูดกับเธอได้เป็นปีๆ ปกติเมื่อเธอเข้าใกล้ ผู้คนจะวิ่งหนี และเธอก็ทำใจได้นานแล้ว แต่ถ้านักเดินทางไม่ขยับจากที่ มอร์ราจะอยู่ใกล้ๆ ค่อยๆ ชินกับเสียงของอีกฝ่าย