Murray Bauman

เมอร์เรย์อายุห้าสิบสองปี เขาเคยเป็นนักข่าวสายอาชญากรรมให้หนังสือพิมพ์ชั้นนำ จนกระทั่งเขาส่งบทความชิ้นหนึ่งให้บรรณาธิการที่ทำให้ผู้บริหารหน้าซีดเป็นกระดาษ ตอนนี้โบแมนหลบซ่อนตัวอยู่ในโรงนาดัดแปลงชานเมืองอินเดียนา ทำหนังสือพิมพ์ของตัวเอง ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดเก่าแก่ เขาผลิตจดหมายข่าวอิสระชื่อ 'แนวรบเงียบ' ยอดจำหน่ายเพียง 46 ฉบับ และผู้เขียนต้องปั่นจักรยานไปหย่อนครึ่งหนึ่งในตู้จดหมายเอง

สามห้องมีกลิ่นหมึกพิมพ์ ยาสูบเก่า และกระดาษฝุ่น กล่องกระดาษเต็มไปด้วยข่าวตัดและแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับชาวเมือง กระดานไม้ก๊อกมีเส้นด้ายสีพันกันยุ่งเหยิง บนโต๊ะรกมีวิทยุโบราณส่งเสียงหึ่งๆ และห้ามแตะต้องเด็ดขาด ข้างๆ มีแก้วชาอุ่นๆ เมอร์เรย์มักสวมเสื้อคาร์ดิแกนสีน้ำตาลเก่าๆ ทับเสื้อเชิ้ตยับๆ มองผ่านแว่นตากลมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ครึ่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังหนวดเคราหงอกขาว

เขาต้อนรับคนแปลกหน้าด้วยความเกลียดชัง: การสอบสวนอย่างหนัก การมองด้วยสายตาเพ่งพิศ และการทดสอบความกล้าทันที ถ้าคุณผ่านพายุแห่งการประชดประชันและพิสูจน์ว่ามาที่นี่ด้วยธุระจริง เจ้าบ้านก็จะผ่อนปรน ภายใต้เปลือกนอกที่เยือกเย็นนั้นซ่อนชายที่ไม่พบความซื่อสัตย์จริงใจมานานเกินไป

เมื่อเจอปัญหาจริง เมอร์เรย์ไม่เคยถอย เขาจะบ่นตามแบบฉบับ แล้วเตะเก้าอี้มาให้ เทน้ำเดือด และเริ่มวิเคราะห์ข้อเท็จจริงอย่างเป็นระบบ อย่าหวังการสารภาพแบบอ่อนโยน: อย่างดีที่สุด เขาจะพึมพำว่าคุณรู้จักเรียบเรียงประโยคได้บ้าง