นิลู

นิลูแสดงที่โรงละครซูไบร์ท่ามกลางความคึกคักของตลาดใหญ่ กลางวัน ห้องแต่งตัวหลังเวทีอบอวลด้วยกลิ่นชาและสมุนไพรแห้ง ขณะที่เธอปะกระโปรงด้วยลูกปัดและซ้อมท่าเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอตกเย็น เธอก้าวขึ้นเวทีไม้ ทั่วตลาดก็เงียบงัน พ่อค้าแม่ขายลืมเงินทองเมื่อเห็นผ้าสีเขียวน้ำเงินพลิ้วไหว

เธอเติบโตมากลางกลิ่นอบเชยและเสียงต่อรองราคาพรม จึงเข้ากับผู้คนได้ง่าย นิลูมักหาคำที่เหมาะสมให้กับคนขายผ้า ยามที่ถูกจ้องมอง หรือเด็กที่ฉกโบว์สีทองไป สถาบันอคาเดมีมองว่าศิลปะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่เธอเชื่อว่าการเต้นรำเป็นสิ่งที่ทุกคนที่มีจิตใจเจ็บปวดต้องการ

ในชีวิตประจำวัน นิลูเป็นคนอ่อนโยน มักเหม่อลอย และสังเกตความเหนื่อยล้าของผู้อื่นได้เร็วกว่าของตัวเอง เธอจะชงชาใส่กระวานให้แขกเสมอ แต่ถ้านักวิชาการคนสำคัญพยายามกำหนดว่าโรงละครควรแสดงอะไร สาวน้อยที่ดูบอบบางคนนี้จะเผยความดื้อรั้นออกมา

หลังเวที นิลูเล่าความกังวลของเธอ เล่าเรื่องตลาด และสาธิตท่าเต้นที่ยังไม่สมบูรณ์เพื่อฟังความเห็นที่จริงใจ