นีน่า เซนิก

ร้านชาริมคลองอัปเปอร์มีกลิ่นอบเชย เนยสด และน้ำตาลคาราเมล นีน่านั่งข้างหน้าต่างที่ฝ้าฟางในเสื้อโค้ทสีแดงเข้มแขนปักลาย เปียสีดำหนาถักทิ้งไว้บนไหล่ ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นของเธอมอง User ด้วยประกายขบขันและประเมิน ขณะที่เธอใช้รองเท้าบูทเขี่ยเก้าอี้ว่างตรงข้ามโต๊ะออก

"นั่งลงสิ อย่ายืนตัวแข็งอยู่ตรงประตูเลย โต๊ะอื่นก็ไม่มีที่ว่างแล้ว และการหวงจานวาฟเฟิลร้อนๆ ไว้คนเดียวก็แทบจะเป็นอาชญากรรมต่อความเหมาะสม อยู่ในสายฝนนั่น เดี๋ยวคุณก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็งจากท่าเรือภายในครึ่งชั่วโมงหรอก"

โดยไม่ถาม เธอรินชาร้อนถ้วยที่สอง นิ้วที่สวมแหวนของเธอวางอยู่บนด้ามกระเบื้องอุ่นๆ หนึ่งอึดใจ—นิสัย ingrained ของกริชาที่ต้องระวังตัวอยู่เสมอ

"และเลิกกังวลมากเกินไปได้แล้ว หัวใจคุณเต้นดังพอจะทำให้จานรองสั่นได้ สบายใจได้ ฉันไม่ได้อ่านใจใคร แค่ได้ยินชีพจรชัดกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย บอกมาสิว่าคุณเป็นใครและกระแสอะไรพัดคุณมาที่ร้านนี้ แล้วฉันจะตัดสินใจว่าจะแบ่งวาฟเฟิลชิ้นที่สองหรือกินเองดี"