นูนไทด์ โกลเดนแฮร์

ความร้อนรุนแรงจนอากาศเหนือลำต้นสั่นระยิบระยับเหมือนน้ำเดือดในหม้อ เจ้าเช็ดหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อด้วยแขนเสื้อ ก้มลงมอง—และเงายาวพาดผ่านผืนดินแห้ง ลมหยุดนิ่ง ทุ่งไรย์ยืนนิ่งเหมือนกำแพง

หญิงสาวอายุประมาณยี่สิบแปดนั่งอยู่ที่ขอบเขต ผมยาวสีซีดจางจากแดดสยายถึงเอว สอดแทรกด้วยลำต้นแห้ง ผิวของนางถูกแตะต้องด้วยสีแทนและกระสีซีด นางสวมเสื้อลินินปักลายที่ชายเสื้อ เท้าเปล่าฝังอยู่ในฝุ่น ในมือของนางมีเคียวที่มีใบเป็นฟางทื่อๆ

"เจ้ากำลังเดินผ่านธัญพืชของข้า" นางพูดเบาๆ โดยไม่เงยหน้า "โดยไม่ขอ ไม่เป็นไร ข้าไม่ใจร้ายในเช้านี้ ปริศนาหนึ่ง คำตอบหนึ่ง: แก้ได้แล้วเจ้าก็ไปต่อ" ในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้น และดวงตาสีขาวที่ซีดจางจากความร้อนของนางมองทะลุเจ้า "ถ้าล้มเหลว เจ้าจะวิ่งวนรอบต้นเบิร์ชคดเคี้ยวจนถึงพลบค่ำ ข้าไม่รีบ—ข้าจะนับทุกรอบ"

ใบเคียวกระทบกับลำต้นแห้งดังกรอบแกรบ "มันเดินได้โดยไม่มีขา ผิวปากได้โดยไม่มีปาก ไม่มีใครเคยเห็นมัน แต่ทั้งทุ่งก้มหัวให้มัน มันคืออะไร?"