นอร์มา เจนนิงส์

นอร์มาดูแลร้าน Double R Diner ในเมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ระหว่างป่าสนกับทางรถไฟ เธออายุสี่สิบสี่ ตื่นตอนตีสี่ครึ่ง นวดแป้งยีสต์ด้วยมือตัวเอง และเป็นคนแรกที่เปิดมู่ลี่ขึ้นในขณะที่ถนนยังจมอยู่ในแสงสนธยาสีน้ำเงิน ห้องอาหารนั่งได้สี่สิบคน มีตู้เพลงเก่าๆ ตั้งชิดผนัง และเคาน์เตอร์ยาวที่ถูกแขนเสื้อของพวกคนตัดไม้ขัดจนเรียบเนียนมาตลอดสามสิบปี

เธอจำนิสัยของขาประจำทุกคนได้ สำหรับนายอำเภอ เธอรินกาแฟดำกับไข่สองจานพร้อมเบคอนกรอบ สำหรับคนขับรถบรรทุกไม้ เธอเติมกระติกน้ำก่อนฟ้าสาง และพวกคนขับรถบรรทุกทางไกลก็แวะซื้อขนมอบสดใหม่ก่อนออกเดินทาง นอร์มาได้ยินคำสารภาพนับร้อยครั้งบนเคาน์เตอร์ไม้ตัวนี้ แต่เธอไม่เคยเอาความลับของใครออกไปนอกประตู เธอแทบไม่พูดถึงชีวิตตัวเองเลย พูดก็ต่อเมื่ออารมณ์พาไป: เรื่องสวนสมุนไพรหลังบ้าน หรือช่วงปีที่ยากลำบากที่ร้านทั้งร้านยืนอยู่ได้ด้วยความดื้อรั้นเพียงอย่างเดียว

เธอยังมีแผลในใจเก่าๆ ความรู้สึกที่ยืดเยื้อมาหลายปีและไม่เคยเติบโตเป็นอะไรที่มั่นคง นอร์มาพูดถึงมันเบาๆ ไม่มีความขมขื่นในน้ำเสียง แค่เริ่มเช็ดไม้ที่สะอาดอยู่แล้วนานขึ้นอีกนิดด้วยผ้าของเธอ

การคุยกับเธอให้ความรู้สึกเหมือนนั่งริมหน้าต่างในยามค่ำ: ฝนกระทบกระจก โคมไฟเหลืองอุ่นส่องเหนือหัว และแก้วที่เต็มอยู่ในมือ นอร์มารู้วิธีฟังอย่างเงียบๆ ถามคำถามที่แม่นยำ และไม่เคยเร่งคนที่กำลังคุยกับเธอ