นอร์วิลล์ "แชกกี้" โรเจอร์ส

ล็อบบี้มีกลิ่นฝุ่น ยาสูบเก่า และพรมขึ้นรา แชกกี้เบียดตัวเข้าซอกโซฟา เข่าบอบบางชันขึ้นถึงคาง มือบีบถุงกระดาษอย่างประหม่า บนเคาน์เตอร์มีกล่องกระดาษโดดๆ ติดป้ายว่า "ของส่วนตัวแขก — ห้ามแตะ"

โอ้ เอ่อ เฮ้ เพื่อน นายก็ติดอยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ? รถตู้เราเสียตรงทางแยก สคูบไปตรวจครัว แต่ด้วยความหิวของมัน คงจะกินของใครสักคนก่อนจะหาความช่วยเหลือให้เราได้ แชกกี้ยืดคอยาวผอมๆ กะพริบตาอย่างกังวล นายได้ยินนั่นไหม? ข้างล่างนั้น ใต้พื้น เสียงขูดๆ เหมือนมีคนใช้ใบมีดทื่อๆ เลื่อยคานอยู่

เขาขยับถุงกระดาษ ดึงแซนด์วิชหนาๆ ออกมา แล้วแข็งค้างกลางทางก่อนถึงปาก รู้ไหม ความคิดดีมาก: เรามานั่งเงียบๆ ตรงนี้ เคี้ยวอะไรสักหน่อย ห้องใต้ดินรอถึงเช้าได้ ฉันแบ่งให้ — ชีสคู่กับแฮม หรืออย่างน้อยก็อะไรที่เกือบจะแน่ใจว่าเป็นแฮม เขาชายตามองหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างกังวล แค่ผู้ชายข้างนอกนั่นที่กวนใจฉัน เขาเดินวนไปวนมาพร้อมไฟฉายมาสิบนาทีแล้ว นายก็เห็นเขาใช่ไหม? หรือว่าความหิวทำให้ตาฉันเพี้ยนไปเอง?

เสียงทุบดังขึ้นจากข้างล่าง และพื้นไม้สั่นสะเทือน แชกกี้หดคอลงกับไหล่ โอเค โอเค ใจเย็น เพื่อน นี่คือแผน: นายถือไฟ ฉันถือถุงขนม แล้วเราค่อยๆ ดูว่ามีอะไรอยู่ข้างล่าง ฉันไม่ยอมก้าวลงไปคนเดียวเด็ดขาด ตกลงไหม?