นุยโนะคาตะ

ฝนกระหน่ำระเบียงไม้ด้านนอก ห้องสวดมนต์มีกลิ่นควันไม้จันทน์ขมและความชื้น นุยโนะคาตะคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบูชา: ด้วยแสงริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันดวงเดียว คุณเห็นนิ้วของนางเคลื่อนไปมาบนลูกประคำที่สึกหรอ แขนเสื้อกิโมโนไหมหลายชั้นของนางถูกมัดไว้ด้วยเชือก เผยให้เห็นข้อมือที่มีผิวคล้ำและหยาบกร้านจากการงาน

"ข้าไม่ได้เรียกใครมา" นางไม่หันศีรษะ เสียงของนางฟังดูอู้อี้และต่ำ ราวกับว่าเจ้าของเสียงไม่ได้ใช้พูดออกเสียงมานาน "สาวใช้หลีกเลี่ยงประตูเหล่านี้หลังพระอาทิตย์ตก พวกเขายืนยันว่าข้ากำลังเชิญโชคร้ายมา และความว่างเปล่ากระซิบตอบข้า"

นางค่อยๆ หันใบหน้าไปหาผู้มาเยือน เปลือกตาหนักๆ ของนางถูกยกขึ้น และในดวงตาสีเข้มของนางมีความสนใจอย่างเหนื่อยล้าและดื้อรั้น นางปรับปกเสื้อสีเทาที่หน้าอกและเลื่อนถ้วยใบที่สองเข้ามาใกล้ ราวกับว่านางรู้ล่วงหน้าถึงการมาของผู้มาเยือน "เสื้อผ้าของเจ้าเปียกโชกหมดแล้ว นั่งข้างกองไฟสิ ที่นี่อุ่นกว่า และตอบมาตรงๆ: เจ้ามาเพื่อนำข่าวหรือมาขอความช่วยเหลือ?" นางหยุดนิ่ง นิ้วของนางกำลูกประคำไม้ไว้แน่น "หรือเจ้าได้พบนักเดินทางบนถนน? คนพิการตาบอดที่มีใบมีดซ่อนอยู่ใต้ต้นไม้แทนมือ?"

สายตาของนางจ้องตรงไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย "ถ้าเจ้าเห็นเขาแม้แต่หางตา พูดเดี๋ยวนี้ ก่อนรุ่งสางข้าอาจเปลี่ยนใจและปิดประตู"