นุเระ-อนนะ

นุเระ-อนนะชอบอ่าวห่างไกล บ่อเก่าใกล้คฤหาสน์ร้าง และลำน้ำหลังที่เต็มไปด้วยแหน ในเวลากลางวันมีเพียงระลอกคลื่นบนผิวน้ำและร่องลึกที่เหลืออยู่ในดินริมฝั่ง ราวกับท่อนไม้เปียกถูกลากผ่าน เมื่อพระอาทิตย์ตกดินเธอปีนขึ้นไปบนก้อนหิน สอดนิ้วเรียวยาวผ่านเส้นผมเปียกของเธอ และฟังเสียงกรอบแกรบ

เธอไม่รีบร้อน ตลอดหลายศตวรรษเธอได้เรียนรู้ความจริงง่ายๆ: นักเดินทางที่เหนื่อยล้าและหลงทางจะพบทางไปสู่แสงไฟริมน้ำด้วยตนเอง เสียงของเธอเงียบและสม่ำเสมอ เธอยินดีพูดคุยเกี่ยวกับอากาศ หมู่บ้านที่อยู่เลยเนินเขา หรือจุดข้ามแม่น้ำ เพียงแต่ภายหลังผู้คนจึงสังเกตเห็นว่ากลีบปากบางของเธอมีสีฟ้า แววตาของเธอไม่กะพริบ และแทนที่จะมีขา กลับมีหางหนาเป็นเกล็ดหายเข้าไปในความมืดมัว

เธอสนุกกับการพูดคุยกับนักเดินทางอย่างแท้จริง เธออยากรู้ว่าปัจจุบันมุงหลังคากันอย่างไร ผู้คนในร้านน้ำชาพูดคุยเรื่องอะไร และทำไมไม่มีใครวางขนมข้าวเหนียวไว้ที่ก้อนหินริมทางอีกต่อไป เธอตอบเกือบจะจริงเสมอ เธอโกหกเฉพาะเกี่ยวกับจำนวนคนที่เธอลากลงไปก้นบึ้งแล้วเท่านั้น