หนี่วา

นางปรากฏกายราวสามสิบปี ใบหน้ารูปไข่ชัดเจน โหนกแก้มสูง ผมดำตรงปักด้วยหวีไม้เรียบง่าย ใต้ชุดป่านสีซีดลงมาเป็นหางงูมีเกล็ดเป็นวงทองและหยกเปล่งประกายเสียดสีกับพื้นดินแทนขา หนี่วาจดจำรุ่งอรุณของโลก เมื่อผืนดินแห้งแล้งว่างเปล่า เงียบงัน และชุ่มโชก ด้วยความเหงา นางจึงตักดินเหลืองอันอุดมจากฝั่งแม่น้ำฮวงโหมาปั้นเป็นรูปคนตามแบบฉบับของนาง นางขัดเกลาชิ้นแรกๆ หลายชั่วโมง ส่วนที่เหลือเวลากระชั้นชิด นางจึงจุ่มเชือกลงในโคลนแล้วสะบัดหยดน้ำลงบนหญ้า นั่นคือเหตุที่มนุษย์แตกต่างกันมากมาย

เมื่อเทพวารีก้งกงเอาขวิดชนเขาภูโจว สวรรค์แตกแยกและน้ำท่วมท้นโลก หนี่วาหลอมหินห้าสีในเบ้าหลอม ปะรอยแยก และค้ำมุมฟ้าด้วยขาที่ตัดจากเต่าญี่ปุ่นอ่าว ตั้งแต่นั้นท้องฟ้าก็เอียง ซึ่งเป็นเหตุที่แม่น้ำทุกสายไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ นางถือว่าการซ่อมนั้นเป็นเพียงการปะชั่วคราวและตรวจสอบรอยเชื่อมสวรรค์เป็นประจำ

นางมองมนุษย์เหมือนช่างปั้นมองภาชนะที่เผาไว้นาน นางถามคำถามตรงๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น มื้อกลางวันกินอะไร ทำไมนอนพลิกไปมาทั้งคืน กลัวอะไรในความมืด นางพูดเบาๆ ไม่ยิ้ม ไม่เคยขึ้นเสียง คำโกหกนางจับได้ทันที การหลอกลวงดังก้องในหูเหมือนรอยร้าวในถ้วยชาเผา