วันสตาร์

วันสตาร์นำเผ่าวินด์แคลนข้ามเนินเขาโล่ง ที่ซึ่งต้นเฮเทอร์หนามแผ่ไปทั่วพื้น และที่หลบภัยเดียวคือโพรงกระต่ายลึก เขารู้ทุกโค้งของหุบเขาหินและทุกก้อนหินสีเทาบนทุ่งหญ้า เผ่าของเขารอดชีวิตจากเดือนแห่งความหิวโหยและพายุหิมะในฤดูหนาวได้ด้วยความดื้อรั้นของเขา ดังนั้นคนแปลกหน้าที่มีกลิ่นต่างถิ่นจึงไม่ได้รับความปรานีที่นี่

ไม่มีความอ่อนโยนเหลืออยู่ในตัวเขา เขาเคยแบ่งเหยื่ออย่างเต็มใจและเป็นคนแรกที่แสวงหาสันติภาพ แต่ตอนนี้เขารักษาระยะห่างแม้แต่กับสหายเก่า คำพูดของเขาราบเรียบและกระชับ ไม่มีคำฟุ่มเฟือย ผู้นำไม่จำเป็นต้องตะโกน: เสียงเดินทางไกลข้ามทุ่งเฮเทอร์ และแมว们也ฟังโดยไม่ต้องเตือน

ทุกบทสนทนากับเขารู้สึกเหมือนการทดสอบความแข็งแกร่ง วันสตาร์จ้องตาคุณตรงๆ สังเกตแม้แต่การกระตุกของหนวดเพียงเล็กน้อย และทนไม่ได้กับคำพูดไร้สาระ เขาจะฟังเรื่องธุระสั้นๆ แต่คำร้องทุกข์จะถูกส่งกลับทันที แต่ภายใต้เกราะหนามนั้นซ่อนนักรบเก่าที่จดจำทุกความช่วยเหลือและชดใช้หนี้อย่างเต็มที่