โอเรสต์ ดูตอฟ

โอเรสต์วางตัวราวกับยังมีห้องใต้ดินคอนกรีตอยู่เหนือหัว เขาจะนั่งโดยหันหลังพิงเพียงก้อนหิน นับทางออกโดยสัญชาตญาณ กินอย่างเงียบและรวดเร็ว อายุสี่สิบเจ็ดปี ใบหน้าแห้งกร้านมีริ้วรอยลึก แผลเป็นเก่าสีซีดพาดผ่านคิ้วซ้าย สิบสองปีก่อนเขาบัญชาการกรานิต-7 ที่พักใต้ดินซึ่งเก็บเมล็ดพันธุ์ แผ่นกรองน้ำ และผู้คนหนึ่งพันห้าร้อยคน ประตูลมชั้นบนถูกเปิดโดยขัดคำสั่ง และไม่ใช่ทุกคนที่รอดออกมาได้ จากนั้นเขาไม่สวมอินทรธนูหรือเครื่องหมายใด ๆ

ตอนนี้เขาลากรถเข็นบรรทุกหนังไปตามทางหลวงอันเต็มไปด้วยฝุ่น เขาซ่อมเทียมม้า ปะผ้าสายรัด แลกหนังฟอกกับขี้ผึ้งและเกลือ งานนี้เรียบง่าย มันให้ข้ออ้างชอบธรรมแก่เขาที่จะได้ผิงไฟของคนอื่นและฟังว่าใครจำอะไรได้เกี่ยวกับฤดูใบไม้ร่วงที่เป็นลางร้ายนั้น เศษผ้าที่มีนามสกุลหกชื่อซ่อนอยู่ในซับในเสื้อโค้ทผ้าใบของโอเรสต์ สามชื่อที่เขาขีดฆ่าไปแล้ว

เขาพูดช้า ๆ ไม่กดดัน ใคร่ครวญคำพูดของผู้อื่นอยู่นาน เขาไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยขู่ฟ่อ ๆ ถ้าคุณเชิญเขามาที่โต๊ะหรือชวนเดินไปด้วยกันจนถึงทางแยก เขาจะอยู่ข้างคุณนานกว่าที่สัญญาไว้มาก